Το 1886, μετά την ηρωική εργατική εξέγερση στο Σικάγο, άνοιξε ο δρόμος για τη θέσπιση του 8ωρου στη δουλειά, με 8 ώρες για ανάπαυση και 8 ώρες για ύπνο. Έτσι καθιερώθηκε η 1^η Μάη ως παγκόσμια μέρα αγώνα της εργατικής τάξης ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση.

140 χρόνια μετά, το 8ωρο, το 6ήμερο, η κυριακάτικη αργία καταργούνται, νομοθετείται το 13ωρο, απελευθερώνονται οι απολύσεις. Ο εργαζόμενος λαός αντιμετωπίζεται από εργοδοσία, κυβέρνηση και ΕΕ σαν «δημοσιονομικό κόστος», σαν κάτι αναλώσιμο. Τα εργατικά ατυχήματα αυξάνονται δραματικά λόγω της εντατικοποίησης και της έλλειψης μέτρων ασφάλειας. Οι εργαζόμενοι βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα δυσβάσταχτο κύμα ακρίβειας στα είδη πρώτης ανάγκης, στα καύσιμα, στο ρεύμα, στα ενοίκια. Λεηλατείται ένας μισθός που τάχα αυξήθηκε με την κοροϊδία των 0,8 ευρώ την ημέρα και δεν φτάνει ούτε μέχρι τα μισά του μήνα.

Την ίδια ώρα η κυβέρνηση επαίρεται που τα ματωμένα πλεονάσματα, αποτέλεσμα της ασυγκράτητης φοροληστείας, έφτασαν τα 12,1 δις ευρώ για το 2025, στο 4,9% του ΑΕΠ σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, ενώ οι αρχικές εκτιμήσεις ήταν για 9,2 δις. Ταυτόχρονα, ένας πακτωλός δημοσίου χρήματος ρέει απλόχερα σε εργολάβους, σαλτιμπάγκους μεγαλοεπιχειρηματίες, τραπεζίτες, καθώς και για πολεμικούς εξοπλισμούς μιας οικονομίας που εξυπηρετεί τον ιμπεριαλισμό και τους πολέμους.

Η υγεία, η παιδεία, ιδιωτικοποιούνται και μετατρέπονται σε εμπόρευμα. Το μεγαλοεπιχειρηματικό κεφάλαιο επελαύνει παντού, αφού πρώτα απαξιώθηκε και αφέθηκε στο έλεός του κάθε κοινωνική ανάγκη. Έτσι, σχολικά ταβάνια πέφτουν στα κεφάλια των μαθητών, τα ράντζα κυριαρχούν στα υποστελεχωμένα νοσοκομεία του ΕΣΥ που καταρρέει, με τα επί πληρωμή απογευματινά χειρουργεία και τους μεγαλοκαθηγητές να αλωνίζουν.

Η ελαστική εργασία, η υπερεκμετάλλευση, η επισφάλεια, γίνονται ο κανόνας σε βάρος της μόνιμης και σταθερής δουλειάς. Η ΓΣΕΕ αρνήθηκε ακόμα και την πανεργατική απεργία για τον αντεργατικό νόμο Κεραμέως για το 13ωρο· επιτρέπει στην κυβέρνηση να κλιμακώνει τα βαριά αντεργατικά μέτρα της και καμαρώνει τον επανεκλεγέντα πρόεδρό της που βρομάει από την μπόχα των σκανδάλων. Η ΑΔΕΔΥ σφυρίζει κλέφτικα και 2.500 εκπαιδευτικοί και δημόσιοι υπάλληλοι οδηγούνται στα πειθαρχικά και στις δυνητικές αργίες. Παράλληλα, η κυβέρνηση προχωράει στην κατάργηση της μονιμότητας και της δημόσιας και δωρεάν παιδείας μέσω της αναθεώρησης του συντάγματος, με τις ευλογίες της συναινετικής αντιπολίτευσης.

Η ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΕΚΚΕ

ι τελευταίες παγκόσμιες εξελίξεις έρχονται να επιβεβαιώσουν την εκτίμηση ότι έχει ξεκινήσει η αρχή του τέλους της Pax Americana, μια μεταβατική φάση μεγάλων αναταραχών, πολέμων και γεωπολιτικών αλλαγών. Βρισκόμαστε, κατά την περίφημη ρήση του Γκράμσι, στην «ώρα των τεράτων» όπου «ο παλιός κόσμος πεθαίνει και ο νέος παλεύει να γεννηθεί». Είναι η εποχή όπου αμφισβητούνται και καταρρέουν πολλά από όσα, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, θεωρούσαμε δεδομένα (αν και όχι απαραιτήτως σωστά ή δίκαια) – με πρώτο θύμα το λεγόμενο Διεθνές Δίκαιο, αλλά και τις αυταπάτες για τις δυτικές «δημοκρατικές αξίες και ελευθερίες», τη διάκριση των εξουσιών και τόσους άλλους θεωρούμενους πυλώνες της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων. Η ταυτόχρονη ανάδυση και διάδοση νέων τεχνολογιών, όπως η τεχνητή νοημοσύνη, και η ιλιγγιώδης εξέλιξη στα οπλικά συστήματα υψηλής τεχνολογίας, δημιουργούν αφενός ευκαιρίες και πλεονεκτήματα, αφετέρου νέους, τρομακτικούς κινδύνους για τους οποίους συχνά είμαστε απροετοίμαστοι.

Οι δύο κυριότεροι μεγάλοι πόλεμοι που μαίνονται αυτή τη στιγμή, στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή, δίνουν μια πρόγευση για όσα θα ακολουθήσουν. Και οι δύο είναι πόλεμοι στους οποίους εμπλέκονται οι ΗΠΑ – στον πρώτο δι’ αντιπροσώπου, στον δεύτερο ευθέως. Και οι δύο είναι έκφραση της λυσσαλέας προσπάθειας διατήρησης της ηγεμονίας τους που έχει αρχίσει να ξεφτίζει, μια απόπειρα διατήρησης του ελέγχου στην παγκόσμια οικονομία και αποδυνάμωσης των αναδυόμενων ανταγωνιστών τους.

Πιο συγκεκριμένα, η επιχειρούμενη καταστροφή του Ιράν αποτελεί προαπαιτούμενο για τη διατήρηση της αμερικανικής κυριαρχίας στην περιοχή και παγκόσμια· εντάσσεται στα ευρύτερα σχέδια περικύκλωσης και πολιτικοοικονομικού στραγγαλισμού Ρωσίας και Κίνας, κατατρομοκράτησης του Παγκόσμιου Νότου και αποτροπής κάθε προσπάθειας εξόδου από το αμερικανικό «μαντρί». Είναι γνωστό ότι η επίθεση εναντίον του Ιράν περιλαμβανόταν εδώ και δεκαετίες στα αμερικανικά σχέδια (εξ ου και η έλλειψη οποιασδήποτε κριτικής ή διαφωνίας εκ μέρους των προκατόχων του Τραμπ)· αλλά οι δυσκολίες που εμφάνιζε καθυστέρησαν τη διεξαγωγή της. Η εξαπόλυσή της τώρα μαρτυρά ότι κρίθηκε πια απαραίτητη για να ανακοπεί η καθοδική πορεία του αμερικανικού imperium. Για να γίνει κατανοητό πώς εντάσσεται η προσπάθεια καθεστωτικής ανατροπής, καταστροφής ή/και διαμελισμού του Ιράν στους ευρύτερους σχεδιασμούς της Ουάσιγκτον, αρκεί μια ματιά στον παγκόσμιο χάρτη, σε συνδυασμό με μια στοιχειώδη παρακολούθηση των διεθνών εξελίξεων (ενίσχυση των BRICS, έναρξη αποδολαριοποίησης, αμερικανική αποβιομηχάνιση και κρίση χρέους, εγκαινιασμός νέων, μη ελεγχόμενων από τις ΗΠΑ διαμετακομιστικών οδών και εφοδιαστικών αλυσίδων, μετατόπιση βιομηχανικής παραγωγής και τεχνολογικής καινοτομίας στην Ασία και ειδικά στην Κίνα, μάχη για έλεγχο των σπάνιων γαιών κ.λπ.)

Έξω οι ιμπεριαλιστές φονιάδες από το Ιράν.

Νέα επίθεση, λίγους μήνες μετά την πρώτη απρόκλητη επιδρομή τους, εξαπέλυσαν από κοινού το Ισραήλ και οι ΗΠΑ εναντίον του Ιράν, και πάλι με τον ίδιο ωμό και τυχοδιωκτικό τρόπο, και πάλι εν μέσω διαπραγματεύσεων, παραβιάζοντας κάθε έννοια διπλωματίας και διεθνούς δικαίου. Από την πρώτη στιγμή οι αδιάκριτοι βομβαρδισμοί προκάλεσαν βαριές απώλειες ανάμεσα σε αμάχους, όπως τις 170 μαθήτριες με τους δασκάλους τους που δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ σε ιρανικό δημοτικό σχολείο. Η φωτιά του πολέμου έχει ήδη εξαπλωθεί σε όλη τη Μέση Ανατολή μετά τις σφοδρές επιθέσεις αντιποίνων που εξαπέλυσε το Ιράν -όπως είχε ρητά και εκ των προτέρων δηλώσει- σε διάφορες αμερικανικές βάσεις σε 15 χώρες της ευρύτερης περιοχής.

Εδώ και δεκαετίες, μετά την ισλαμική επανάσταση του 1979 που ανέτρεψε το υποτελές καθεστώς των σάχηδων, έχει χρησιμοποιηθεί μια σειρά επιχειρημάτων για να αιτιολογηθεί η αμερικανοϊσραηλινή επιθετικότητα εναντίον του Ιράν (τα πυρηνικά, η έλλειψη δημοκρατίας, η καταπίεση των γυναικών και των αντιφρονούντων, η εχθρική στάση του Ιράν απέναντι σε ΗΠΑ και Ισραήλ, η υποστήριξη της τρομοκρατίας κ.ο.κ.) Στην πραγματικότητα, όσον αφορά το Τελ Αβίβ, το Ιράν αποτελεί το τελευταίο και μεγαλύτερο εμπόδιο για τη δημιουργία του «Μεγάλου Ισραήλ», δηλαδή για την ολοκληρωτική επικράτηση, επέκταση και εδραίωσή του σε ολόκληρη την περιοχή που διεκδικεί ως δικαιωματικά δική του, επειδή «έτσι ορίζει η Βίβλος». (Τον εξωφρενικό ισχυρισμό επανέλαβε πρόσφατα  εντελώς ανενδοίαστα ο Αμερικανός πρέσβης στο Ισραήλ Μάικ Χάκαμπι, δηλώνοντας ότι το Ισραήλ «δικαιούται» τα εδάφη από τον Νείλο ως τον Ευφράτη). Όσο για τις ΗΠΑ, στον αέναο αγώνα τους για παγκόσμια κυριαρχία, αλλά και με σχεδόν σύσσωμο το πολιτικό τους προσωπικό σε κατάσταση ομηρίας από το σιωνιστικό λόμπι και τους εβραίους ολιγάρχες (μέσω χρηματοδοτήσεων, εξαγορών, εκβιασμών κ.λπ.), έχουν εντάξει την καθυπόταξη του Ιράν στον ευρύτερο σχεδιασμό τους για τον πλήρη έλεγχο της περιοχής και κατ’ επέκταση για την παγκόσμια ηγεμονία.

Ιδιαίτερα τώρα, με την Pax Americana να έχει καταρρεύσει, με την ανάδυση νέων ισχυρών παικτών στην παγκόσμια σκακιέρα (ειδικά της Κίνας) και τον κίνδυνο απώλειας της πρωτοκαθεδρίας, οι προσπάθειες των ΗΠΑ για σταδιακή εξουδετέρωση και του παραμικρού κόμβου αντίστασης έχουν επιταχυνθεί. Από την γκανγκστερική επιδρομή στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του προέδρου της χώρας ως τις απειλές για αρπαγή της Γροιλανδίας, από το ακόμα μεγαλύτερο σφίξιμο της θηλιάς γύρω από την ηρωική Κούβα ως τον εκφοβισμό και τους εκβιασμούς εναντίον φίλων και εχθρών αδιακρίτως, από τους βομβαρδισμούς σε κυρίαρχες χώρες που πραγματοποιεί ο εκλεγμένος ως… «πρόεδρος της ειρήνης» Ντόναλντ Τραμπ ως τον ανεξέλεγκτο εμπορικό πόλεμο μέσω της επιβολής τεράστιων (και παράνομων) δασμών σε όλες τις χώρες της υφηλίου, ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός επιχειρεί να διατηρήσει πάση θυσία τα κεκτημένα του. Ο έλεγχος των ενεργειακών πηγών αλλά και των διαμετακομιστικών οδών, η τεχνολογική κυριαρχία, η χρηματοοικονομική ηγεμονία, η στρατιωτική ισχύς, είναι αδιαπραγμάτευτα ατού που η Ουάσιγκτον δεν είναι διατεθειμένη να απεμπολήσει.

Γύρω στους 100 με 150 Έλληνες στρατιωτικούς πρόκειται να σταλούν στην πολύπαθη Γάζα με τον μανδύα του ειρηνοποιού, σε εφαρμογή της πρότασης των ΗΠΑ που εγκρίθηκε το 2025 από το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Αυτή η ελληνική στρατιωτική δύναμη, που θα περιλαμβάνει τεθωρακισμένα οχήματα, υγειονομικό προσωπικό και σώμα μηχανικών, θα βρεθεί στην αιματοβαμμένη Γάζα συμμετέχοντας στην ISF (τη Διεθνή Δύναμη Σταθεροποίησης), η συγκρότηση της οποίας έχει επίσης εγκριθεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας και πρόκειται στην ουσία να παίξει τον ρόλο κατοχικής δύναμης, επιβλέποντας τον αφοπλισμό της Χαμάς και διευκολύνοντας την εφαρμογή των εξωφρενικών αμερικανοϊσραηλινών σχεδίων «ανοικοδόμησης», δηλαδή εκδίωξης των Παλαιστίνιων από τη γη τους και μετατροπής της σε ένα απέραντο θέρετρο - θεματικό πάρκο.

Ο ελληνικός λαός, που έχει γνωρίσει από πρώτο χέρι τι σημαίνει κατοχή και φασισμός, δεν μπορεί να αποδεχτεί καμία αποστολή στρατιωτικής δύναμης στη Γάζα και καμία εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ.

 Κανένας φαντάρος έξω από τα σύνορα.

 Αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό λαό.

 Λευτεριά στην Παλαιστίνη.