Ε.Κ.Κ.Ε.

Με βαθιά συγκίνηση αποχαιρετούμε τον σύντροφο Θοδωρή Μεγαλοοικονόμου, έναν άνθρωπο που ταύτισε τη ζωή του με την ανιδιοτελή προσφορά, την επιστημονική αναζήτηση και τον αδιάκοπο αγώνα για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Η απουσία του αφήνει ένα μεγάλο κενό στους συντρόφους, στους συναδέλφους, στους ανθρώπους δίπλα στους οποίους στάθηκε και σε όσους γνώρισαν την ακεραιότητα, τη σεμνότητα και την αγωνιστικότητά του.

Η πολιτική του διαδρομή ξεκίνησε μέσα στη θυελλώδη περίοδο των κοινωνικών ανακατατάξεων της δεκαετίας του 1960, των αντιδικτατορικών αγώνων και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Από πολύ νωρίς επέλεξε τον δρόμο της επαναστατικής Αριστεράς και παρέμεινε πιστός σ’ αυτόν μέχρι το τέλος της ζωής του. Με βαθιά γνώση της μαρξιστικής θεωρίας, συμμετείχε ενεργά σε διάφορες συλλογικές προσπάθειες του αντικαπιταλιστικού χώρου, από το ΕΕΚ και τα σχήματα της Μαχόμενης Αριστεράς μέχρι την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και, τα τελευταία χρόνια, την Κομμουνιστική Απελευθέρωση. Δεν αναζήτησε ποτέ εύκολες λύσεις ούτε συμβιβασμούς με την κυρίαρχη πολιτική· πίστευε ότι μόνο η οργανωμένη πάλη του λαού μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για βαθιές κοινωνικές αλλαγές.

Η ιατρική δεν αποτέλεσε για τον Θοδωρή απλώς ένα επάγγελμα. Υπήρξε το πεδίο μέσα από το οποίο προσπάθησε να υπηρετήσει τον άνθρωπο και την κοινωνική χειραφέτηση. Ως ψυχίατρος, πρωτοστάτησε στην προσπάθεια υπέρβασης των ιδρυματικών αντιλήψεων που επί δεκαετίες αντιμετώπιζαν τους ψυχικά πάσχοντες ως ανθρώπους προς απομόνωση και όχι ως ισότιμα μέλη της κοινωνίας. Από τη Λέρο έως το Δρομοκαΐτειο και το Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής εργάστηκε ακούραστα για την ανάπτυξη δομών κοινοτικής ψυχιατρικής, προβάλλοντας μια αντίληψη που στηρίζεται στον σεβασμό της προσωπικότητας, στην κοινωνική ένταξη και στη συλλογική φροντίδα.

Παράλληλα, ανέπτυξε σημαντικό συγγραφικό και επιστημονικό έργο, συμβάλλοντας ουσιαστικά στον δημόσιο διάλογο για την ψυχική υγεία. Υποστήριζε ότι η ψυχική ασθένεια δεν μπορεί να αποκοπεί από τις κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες ζει ο άνθρωπος. Ανέδειξε τα αδιέξοδα της κυρίαρχης ψυχιατρικής, αντιτάχθηκε στην καταχρηστική εφαρμογή των ακούσιων νοσηλειών και υπερασπίστηκε μια θεραπευτική προσέγγιση που δίνει προτεραιότητα στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, στην κοινότητα και στη συμμετοχή των ίδιων των ψυχικά πασχόντων.

Το ίδιο ακούραστη υπήρξε και η κοινωνική του παρουσία. Δεν περιορίστηκε ποτέ στον χώρο του νοσοκομείου ή του επιστημονικού λόγου. Βρέθηκε δίπλα στους ανθρώπους που υφίστανται τις πιο σκληρές συνέπειες της κοινωνικής αδικίας: στους πρόσφυγες και τους μετανάστες, στους ανέργους, στους άστεγους, στους εξαρτημένους και σε κάθε άνθρωπο που είχε ανάγκη αλληλεγγύης. Η δράση του μέσα από τον ΣΥΠΡΟΜΕ, η συμμετοχή του στη Λαϊκή Συνέλευση Κολωνού – Ακαδημίας Πλάτωνος – Σεπολίων, η ξεκάθαρη στάση του απέναντι στο αποτρόπαιο έγκλημα της εκμετάλλευσης της δωδεκάχρονης στον Κολωνό, η προσφορά του στα Κοινωνικά Ιατρεία και η διαρκής παρουσία του στην κοινότητα των Προσφυγικών αποτελούν χαρακτηριστικές στιγμές μιας ζωής αφιερωμένης στους κοινωνικούς αγώνες.

Για τον Θοδωρή, η αλληλεγγύη δεν εξαντλούνταν στα λόγια. Ήταν παρών όπου υπήρχε ανάγκη. Την περίοδο της πανδημίας συμμετείχε μαζί με συντρόφους μας στις κινητοποιήσεις συμπαράστασης προς τους απεργούς πείνας μετανάστες έξω από το Αστυνομικό Τμήμα Περιστερίου, όταν η κρατική αυθαιρεσία έφτασε στο σημείο το Αστυνομικό Τμήμα Μπουρναζίου να επιβάλει πρόστιμα ακόμη και στους αλληλέγγυους. Μέχρι τις τελευταίες ημέρες της ζωής του συνέχισε να δίνει το «παρών» στις κινητοποιήσεις αλληλεγγύης προς τον παλαιστινιακό λαό, υπερασπιζόμενος με συνέπεια τις αρχές του διεθνισμού και το δικαίωμα κάθε λαού να αγωνίζεται για την ελευθερία του.

Όσοι τον γνωρίσαμε θα θυμόμαστε έναν σύντροφο που δεν επιδίωξε ποτέ προσωπική προβολή, που άκουγε περισσότερο απ' όσο μιλούσε και που προσέφερε απλόχερα τις γνώσεις και την εμπειρία του όπου υπήρχε ανάγκη. Η συνέπεια ανάμεσα στις ιδέες που υπερασπιζόταν και στον τρόπο με τον οποίο ζούσε ήταν ίσως το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα της προσωπικότητάς του.

Ως ΕΚΚΕ τον αποχαιρετούμε με βαθύ σεβασμό και ευγνωμοσύνη. Η ζωή του αποτελεί μια πολύτιμη παρακαταθήκη αγώνα, ανθρωπιάς και ανιδιοτέλειας. Στις δύσκολες εποχές που διανύουμε, το παράδειγμά του υπενθυμίζει ότι η αφοσίωση στις συλλογικές αξίες, η επιστημονική γνώση στην υπηρεσία του ανθρώπου και η έμπρακτη αλληλεγγύη μπορούν να συνυπάρξουν δημιουργικά.

Θοδωρή, σε αποχαιρετούμε με την υπόσχεση ότι οι αγώνες στους οποίους αφιέρωσες τη ζωή σου θα συνεχιστούν. Η μνήμη σου θα παραμείνει ζωντανή μέσα στους ανθρώπους που εμπνεύστηκαν από το παράδειγμά σου και στις μάχες που έχουμε ακόμη μπροστά μας.

Καλό σου ταξίδι, σύντροφε.

Κώστας Φραγκούλης, Νίκος Σαμπάνης, Βασίλης Μάγγος, Μιχάλης Καλτεζάς  Αλέξης Γρηγορόπουλος, και τώρα ο Θοδωρής Ζαβραδινός–Καραμπαμπάς. Μια ακόμη νέα ζωή προστίθεται στον μακρύ κατάλογο των θυμάτων της κρατικής βίας.

Στις 8 Ιουλίου, στο Άργος, αστυνομικοί πυροβόλησαν δεκατρείς φορές εναντίον του 20χρονου, ο οποίος υπέκυψε στα τραύματά του στις 12 Ιουλίου. Η αιτία της καταδίωξης ήταν ότι δεν σταμάτησε σε αστυνομικό έλεγχο. Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή της ΕΛ.ΑΣ., η σφαίρα που τον χτύπησε στο κεφάλι προήλθε από εποστρακισμό. Για ακόμη μία φορά, ένας νέος άνθρωπος είναι νεκρός και η θανατηφόρα χρήση όπλου παρουσιάζεται ως «μεμονωμένο περιστατικό».

Αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο της κρατικής καταστολής. Αυτή είναι η ΕΛ.ΑΣ., ο κατασταλτικός μηχανισμός μιας εξουσίας που, βουτηγμένη στα σκάνδαλα και στην αντιλαϊκή πολιτική, στρέφεται ενάντια στον λαό και ιδιαίτερα στη νεολαία. Είναι η ίδια πολιτική που καταργεί κοινωνικά δικαιώματα, πνίγει πρόσφυγες και μετανάστες, εμπλέκει τη χώρα στους πολεμικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ αφήνει ατιμώρητους τους υπεύθυνους για εγκλήματα όπως τα Τέμπη και η Πύλος.

Η κρατική βία δεν είναι εξαίρεση. Είναι αναπόσπαστο στοιχείο μιας πολιτικής που υπηρετεί τα συμφέροντα των λίγων και αντιμετωπίζει τον λαό σαν αντίπαλο.

Απέναντι σ’ αυτή την πολιτική δηλώνουμε ότι δεν θα συνηθίσουμε τον θάνατο, δεν θα αποδεχτούμε την ατιμωρησία, δεν θα σωπάσουμε.

Καταγγέλλουμε την κρατική καταστολή και την αστυνομική βία. Αγωνιζόμαστε για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.

Για τον Κώστα. Για τον Νίκο. Για τον Μιχάλη. Για τον Θοδωρή. Για όλους όσοι χάθηκαν από τη βία του κράτους.

Την Τετάρτη 15 Ιουλίου, στις 7:00 μ.μ., όλοι και όλες στη συγκέντρωση στα Προπύλαια.

Το ΕΚΚΕ αποχαιρετά με μεγάλη οδύνη τον σύντροφο Βασίλη Καραβαζάκη, ο οποίος έφυγε πρόωρα και απροσδόκητα από κοντά μας.

Ο σύντροφος Βασίλης οργανώθηκε στο ΕΚΚΕ στα φοιτητικά του χρόνια. Πρωτοστάτησε στο κίνημα που αναπτύχθηκε στη Λευκίμμη ενάντια στη δημιουργία ΧΥΤΑ, που θα προκαλούσε τεράστια οικολογική καταστροφή στην περιοχή. Ήταν η ψυχή των κινητοποιήσεων του 2008 οι οποίες βρέθηκαν αντιμέτωπες με τη βαρβαρότητα των ΜΑΤ, που λειτούργησαν σαν στρατός κατοχής κάνοντας αλόγιστη χρήση χημικών, προχωρώντας σε μαζικές συλλήψεις διαδηλωτών, ασκώντας απρόκλητη και ακραία βία, με αποκορύφωμα τον θανάσιμο τραυματισμό μιας γυναίκας – κατοίκου της περιοχής. Συμμετείχε ενεργά σε όλα τα μετωπικά σχήματα, στη Μαχόμενη Αριστερά, στο ΜΕΡΑ, στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, και ήταν ιδρυτικό μέλος του πολιτιστικού και περιβαλλοντικού συλλόγου «Το Αλεύχιμον», παλεύοντας για ένα καλύτερο αύριο για τον τόπο του. Πιστός στις αρχές του μαρξισμού-λενινισμού και της επανάστασης, ήταν πάντα μαχητικός και αισιόδοξος, πεπεισμένος ότι παρά την πρόσκαιρη εξασθένηση του κινήματος, η εργατική τάξη θα νικήσει εάν παραμείνουμε αταλάντευτοι στον δρόμο του αγώνα, απορρίπτοντας τις λογικές του συμβιβασμού και τις αυταπάτες που καλλιεργεί η αστική εξουσία.

Εκφράζουμε τα θερμά συλλυπητήριά μας στους οικείους του.

Σύντροφε Βασίλη, θα ζεις στους αγώνες μας για μια καλύτερη κοινωνία. 

Πραγματοποιήθηκε στις 8/5 η ιδρυτική συνέλευση της Αντιπολεμικής Δράσης, στο συντονιστικό της οποίας συμμετέχει το ΕΚΚΕ.

Ακολουθεί η ομιλία της σ. Αντωνίας Βαφειάδου στη συνέλευση.

Πιο επιτακτική παρά ποτέ προβάλλει η ανάγκη της πιο οργανωμένης συγκρότησης της αντιιμπεριαλιστικής-αντιπολεμικής πάλης μας μπροστά στις πολύ επικίνδυνες για τον λαό συνθήκες, που επιδεινώθηκαν όχι μόνο από την εγκληματική επίθεση ΗΠΑ και Ισραήλ σε βάρος του λαού του Ιράν, αλλά και από την απόλυτη στοίχιση της κυβέρνησης πίσω από τους σιωνιστές-ναζί και τους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές, δρώντας ως πιστός συνεργάτης και στήριγμά τους και βάζοντας τη χώρα σε καθεστώς πολέμου. Απαιτείται από τους λαούς άμεση αντιπολεμική δράση προκειμένου να σταματήσει η επέκταση του πολέμου, αλλά και οι επιθέσεις ενάντια σε εργατικές κατακτήσεις και ελευθερίες για χάρη της οικονομίας του πολέμου και των πολεμικών προετοιμασιών.

Χαιρετίζουμε έτσι την πρωτοβουλία για τη συγκρότηση της αντιπολεμικής επιτροπής, για να διεκδικήσουμε αυτό που μας ανήκει, έναν κόσμο ειρηνικό και ελεύθερο από δυνάστες και εκμεταλλευτές.

Σύντροφοι και συντρόφισσες,

Βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα τοπίο όπου η κρίση παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις και μαίνονται οι πόλεμοι και οι ιμπεριαλιστικές εκστρατείες, με πρωταγωνιστές τις ΗΠΑ και το μαντρόσκυλο τους, το σιωνιστικό Ισραήλ, αλλά και όλους τους παλιούς αποικιοκράτες, που αγωνίζονται με νύχια και με δόντια να διατηρήσουν τα «κεκτημένα» τους στις χώρες του Παγκόσμιου Νότου, στην Αφρική, στην Ασία και στη Λατινική Αμερική. Η γκανγκστερική επιδρομή στη Βενεζουέλα, η επίθεση στο Ιράν και η νέα εισβολή στον Λίβανο είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου ενός παροξυσμού ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας σε όλο τον πλανήτη, καθώς η τρίχρονη σφαγή του παλαιστινιακού λαού σε Γάζα και Δυτική Όχθη συνεχίζεται· ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει μπει στον 5^ο χρόνο, το αμερικάνικο ναυτικό επιδίδεται σε πράξεις πειρατείας και απροκάλυπτες δολοφονίες στα διεθνή ύδατα έξω από τα στενά του Ορμούζ και τις ακτές της Λατινικής Αμερικής· ο Τραμπ συνεχίζει να εκτοξεύει απειλές για αρπαγή της Γροιλανδίας, για επέμβαση στην Κούβα κ.λπ. Παρόλα αυτά, δεν ιδρώνει το αυτί κανενός από τους ως τώρα διαπρύσιους κήρυκες της «διεθνούς νομιμότητας».