ΟΛΟΙ ΙΔΙΟΙ ΕΙΝΑΙ;

του Προκόπη Κάντα

αντάρτη του ΔΣΕ

και πολιτικού πρόσφυγα Τασκένδης

 Θα ‘θελα να εκφράσω την αντίθεσή μου μ’ αυτή τη λογική αντιδραστικών κύκλων της κοινωνίας που προσπαθούν να περάσουν, και ως ένα βαθμό το έχουν πετύχει, ότι όλοι ίδιοι είναι και ότι όλα τα κοινωνικά συστήματα τα ίδια είναι. Έτσι οι καπιταλιστές και οι διάφοροι αντιδραστικοί προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο λέγοντας στους εργάτες, στους αγρότες, στους μικροεπαγγελματίες και στα φτωχά λαϊκά στρώματα ότι: τι θέλουν και αγωνίζονται, αφού καλύτερο απ’ το καπιταλιστικό σύστημα δεν υπάρχει! Οπορτουνιστές, ρεφορμιστές, ψευτοκομμουνιστές, αντεπαναστάτες προσπαθούν να βάλουν έτσι στο ίδιο τσουβάλι το καπιταλιστικό και το κομμουνιστικό σύστημα.

Συζητώντας σε διάφορους χώρους με απλούς ανθρώπους αλλά και οργανωμένους σε πολιτικά κόμματα, διαπιστώνω ότι ο κόσμος δεν ξέρει την αλήθεια. Π.χ. μου λένε ότι στην πρώην Σοβιετική Ένωση από την εποχή του τσάρου και στη συνέχεια με την Οκτωβριανή Επανάσταση και μέχρι σήμερα, δεν έχει αλλάξει τίποτα. Άλλοι λένε ότι ο Λένιν έκανε την επανάσταση του 1917 και σκότωσε τόσο κόσμο γιατί ήθελε να εκδικηθεί τον τσάρο επειδή του σκότωσε τον αδελφό του τον Αλέξανδρο και όχι για να δώσει την εξουσία στο λαό. Για τον Στάλιν λένε ότι ήταν ένας κλέφτης και στυγνός δικτάτορας τύπου Χίτλερ. Όλα αυτά και πολλά άλλα τα λένε για να υπερασπίσουν ένα από χρόνια σάπιο, διεφθαρμένο και απάνθρωπο καπιταλιστικό κοινωνικό σύστημα.

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ;

Εδώ θα εξιστορήσω κάποιες δικές μου εμπειρίες απ’ την 28χρονη παραμονή μου στη Σοβιετική Ένωση ως πολιτικός πρόσφυγας, από το 1949 μέχρι την επιστροφή μου στην πατρίδα το 1976.

Όταν πήγα στην ΕΣΣΔ το 1949, μαζί με χιλιάδες συντρόφους μου του ΔΣΕ, η κυβέρνηση των Σοβιέτ και προσωπικά ο Στάλιν έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον για την τακτοποίηση όλων μας. Αφού μας έδωσαν όλα τα απαραίτητα, στέγη, τροφή και ενδυμασία, αμέσως φρόντισαν να μάθουμε τη ρώσικη γλώσσα που μας ήταν απαραίτητη για την παραπέρα παραμονή μας εκεί. Στη συνέχεια μας έβαλαν όλους σε δουλειές, πολλοί σύντροφοι πήγαν σε σχολές, στρατιωτικές, πολιτικές, οικονομικές, τεχνικές. Ο περήφανος αυτός λαός είχε όλα τα απαραίτητα για καλή επιβίωση. Ο κάθε Σοβιετικός πολίτης ήταν ισότιμο μέλος στη σοβιετική κοινωνία. Παιδεία για όλους χωρίς διακρίσεις, δωρεάν και σύμφωνα πάντα με τις ικανότητες του καθενός. Στην υγεία ήταν ανοιχτές οι πόρτες για όλους δωρεάν. Τα μαγαζιά που ήταν κρατικά είχαν τα πάντα και κάθε χρόνο γίνονταν εκπτώσεις τιμών. Αθλητισμός για όλους. Τα σπίτια ήταν και αυτά κρατικά και ο κόσμος πλήρωνε για ενοίκιο, ρεύμα, θέρμανση και νερό ένα μικρό ποσό. Για έναν εργάτη το ποσό που πλήρωνε ήταν 3 μεροκάματα. Και τώρα θέλω να ρωτήσω τους κυρίους που λένε ότι στη Σοβιετική Ένωση δεν είχε αλλάξει τίποτα, επί τσάρου τα είχε όλα αυτά ο ρώσικος λαός;

Για το Στάλιν, το «δικτάτορα», όπως τον αποκαλείτε κύριοι της αντίδρασης, αυτός δεν ήταν που καθοδήγησε τη χώρα των Σοβιέτ πάνω από 30 χρόνια και την ανέδειξε σε αναπτυγμένη και ισχυρή υπερδύναμη; Και για να αποδείξω πόσο αγαπητός ήταν ο Στάλιν από το λαό του θα σας πω τούτο: το 1953 που πέθανε, η χώρα είχε νεκρώσει, άνδρες, γυναίκες και παιδιά έκλαιγαν και θρηνούσαν τον πατέρα τους όπως τον έλεγαν. Και σας ρωτώ, πώς ήταν δυνατό να θρηνούν έναν πεθαμένο δικτάτορα κύριοι της αντίδρασης; Τελείως το αντίθετο συνέβηκε όταν πέθανε ο Νικήτα Χρουστσόφ, όλος ο κόσμος βγήκε στους δρόμους και γλεντούσε. Στο 20ό Συνέδριο ο Νικήτας κατηγόρησε το Στάλιν ως προσωπολάτρη και εγκληματία και υποσχέθηκε στον σοβιετικό λαό ότι σε 20 χρόνια θα τους έφερνε τον κομμουνισμό. Αποδείχτηκε πως όταν τα είπε αυτά ή ήταν μεθυσμένος ή έκανε λάθος, γιατί αντί για τον κομμουνισμό ήρθε ξανά ο καπιταλισμός.

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΡΩΗΝ ΕΣΣΔ ΜΕΤΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ

Ο Νικήτα Χρουστσώφ και η κλίκα του ήταν αυτοί που ετοίμασαν την παλινόρθωση του καπιταλισμού. Αποδιοργάνωσαν τα πάντα. Παντού διαφθορά, λεηλασία, ατιμωρησιά, ρεμούλα, χάος. Η χώρα των Σοβιέτ πήγαινε απ’ το κακό στο χειρότερο. Με την αντικομμουνιστική της πολιτική η σπείρα Χρουστσώφ δυσφήμιζε το σοσιαλιστικό σύστημα και έσπερνε στο σοβιετικό λαό την αμφισβήτηση και την αμφιβολία για το αν αυτό που ονομαζόταν απ’ αυτούς «κομμουνισμός» ήταν ένα σωστό και δίκαιο λαϊκό σύστημα ή όχι.

Μετά το Νικήτα έρχεται ο Μπρέζνιεφ, ο συνεχιστής και χειρότερος απ’ τον πρώτο, με επεμβάσεις στην Τσεχοσλοβακία και στο Αφγανιστάν, πράγμα που σωστά τα μ.λ. κόμματα το είχαν ονομάσει σοσιαλιμπεριαλισμό. Πεθαίνει ο Μπρέζνιεφ και έρχεται ο λεβέντης ο μεταρρυθμιστής Γκορμπατσώφ με τις περιβόητες περεστρόϊκες. Μέχρι εδώ βαθαίνει η κρίση, οικονομική, ιδεολογική, πολιτική. Όλα είναι έτοιμα για το πέρασμα από το σοσιαλισμό στον καπιταλισμό. Και έρχεται μετά τον Γκορμπατσώφ ο τελευταίος και καλύτερος, ο μεθύστακας Γιέλτσιν, ο οποίος εγκαινιάζει το νέο καπιταλισμό στη χώρα των Σοβιέτ, στη χώρα της Οκτωβριανής Επανάστασης.

Έτσι και σήμερα τόσα χρόνια μετά το 1917, οι Ρώσοι ζούνε ξανά στον καπιταλισμό. Και οι δικοί μας ρεβιζιονιστές της κλίκας Φλωράκη – Παπαρήγα, οι χειροκροτητές της καπιταλιστικής παλινόρθωσης, συνυπεύθυνοι γιατί τα συγκάλυπταν όλα όσα συνέβαιναν στη χώρα των Σοβιέτ και στο δικό μας το ΚΚΕ, δεν έχουν κάνει μέχρι σήμερα ούτε στο ελάχιστο την αυτοκριτική τους.

Τώρα για το ποιο είναι το καπιταλιστικό σύστημα, δεν νομίζω ότι εγώ θα πείσω τον κόσμο. Οι λαοί ολόκληρου του πλανήτη χρόνια τώρα το ζούνε στο πετσί τους. Ένα μόνο μπορώ να πω, ότι το απαίσιο αυτό κοινωνικό σύστημα, το καπιταλιστικό, τα έχει φάει τα ψωμιά του!

Σ’ ό,τι αφορά τέλος το μεγάλο ηγέτη της παγκόσμια επανάστασης, το Λένιν, ό,τι γελοιότητες κι αν πουν οι κάθε λογής αντιδραστικοί, ποτέ δεν θα μπορέσουν να τον βγάλουν από το νου και την καρδιά της ανθρωπότητας που ξέρει τα έργα του.