ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΣΗΓΗΣΗ

ΣΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

27-28 ΜΑΡΤΗ

 

Α. Εκτίμηση της συγκυρίας

 

1. Η Συνέλευση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ γίνεται σε μια κρίσιμη συγκυρία, μέσα στη μεγάλη μάχη ενάντια στο Πρόγραμμα σταθερότητας της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, ενάντια στις απαιτήσεις της ΕΕ, ενάντια στους εκβιασμούς ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ.

Πέντε μόλις μήνες μετά τις εκλογές, η νέα κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα απεργιακό κύμα που φουντώνει. Ήδη καταγράφονται τα πρώτα σημάδια ενός ευρύτερου κοινωνικού ξεσηκωμού ενάντια σε μια προσπάθεια αναίρεσης κατακτήσεων δεκαετιών και επιβολής συνθήκης ακόμη μεγαλύτερης εκμετάλλευσης. Οι αλλεπάλληλες κινητοποιήσεις με αποκορύφωμα την μεγάλη πανεργατική απεργία στις 11 Μάρτη δείχνουν ότι το ποτάμι της οργής φουσκώνει.

Μια σειρά κλάδοι εργαζόμενων προχωράνε σε κινητοποιήσεις και απαιτούν κλιμάκωση, απο τους εργαζόμενους στο Υπουργείο Οικονομικών, στα Τελωνεία και στις Εφορίες που έκαναν την αρχή, μέχρι τους ΟΤΑ, την εκπαίδευση, τα νοσοκομεία, τους συμβασιούχους της Ολυμπιακής, τους σιδηροδρομικούς. Πριν από δύο χρόνια, την περίοδο του Ασφαλιστικού, οι πανεργατικές γίνονταν με απόσταση δύο μηνών. Τώρα έχουν φτάσει να γίνονται ιδιαίτερα συχνά, όπως φάνηκε με τις μαζικές απεργίες στις 10 και 24 Φλεβάρη, στις 5 Μάρτη και στις 11 Μάρτη, οι οποίες ήρθαν μετά από την πετυχημένη απεργία στις 17 Δεκέμβρη και έβαλαν την πίεση για να υπάρξει επιπλέον συνέχεια με την απεργία στις 16 Μάρτη. Αυτό το απεργιακό κύμα ανοίγει νέες δυνατότητες και χρειάζεται να το στηρίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις κόντρα στους συμβιβασμούς και τις τρικλοποδιές της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, για να μπορέσει να πάρει σαρωτικές διαστάσεις ενάντια στα βάρβαρα αντεργατικά χτυπήματα του Προγράμματος Σταθερότητας.

Αυτό το κύμα δεν έπεσε από τον ουρανό. Πατάει πάνω στις εμπειρίες και την ριζοσπαστικοποίηση του κόσμου που εξεγέρθηκε πέρυσι τον Δεκέμβρη, που βγήκε ξανά και ξανά στους δρόμους, σε απεργίες και καταλήψεις, ενάντια στις επιθέσεις της προηγούμενης κυβέρνησης της ΝΔ. Που συνέχισε κόντρα στη νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τις μαζικές διαδηλώσεις του Πολυτεχνείου και στις 6-7 Δεκέμβρη, τα 20ήμερα αγροτικά μπλόκα, τις καταλήψεις εργοστασίων όπως στην ΕΛΙΤ, τις αντιρατσιστικές κινητοποιήσεις κλπ. Είναι φανερό ότι διαμορφώνεται βήμα – βήμα μια ζώνη αντίστασης, κρίσιμη για να πολλαπλασιαστούν οι αντιδράσεις, να αγκαλιάσουν οι αγώνες πλατιές μάζες, να συνεχιστεί η πάλη κατά της επίθεσης και να κλιμακωθεί.

 

2. Αυτοί οι αγώνες αποκτούν ακόμα μεγαλύτερη σημασία γιατί ξεσπούν μέσα σε μια περίοδο που η κρίση του καπιταλισμού, διεθνώς και στην Ελλάδα, οξύνεται και βαθαίνει και κόντρα στο κλίμα ιδεολογικής τρομοκρατίας που προσπαθούν να επιβάλουν οι καπιταλιστές και οι κυβερνήσεις τους, τα ΜΜΕ, η ΕΕ.

Παρά τις φιλολογίες για «πράσινα βλαστάρια» και «φως στο βάθος του τούνελ», η παγκόσμια οικονομία δεν έχει βγει ακόμα από την βαθιά ύφεση που την χτύπησε το καλοκαίρι του 2008. Ούτε προβλέπεται να βγει στο άμεσο μέλλον. Η ανεργία εκτινάσσεται σε πρωτοφανή ποσοστά της τάξης του 20% σε προηγμένες χώρες (“jobless recovery”), έσκασε η «φούσκα του Ντουμπάι», τα κρατικά ταμεία άδειασαν ως αποτέλεσμα των «πακέτων διάσωσης» των κυβερνήσεων ΗΠΑ-ΕΕ που ξεπέρασαν το αστρονομικό ποσό των 14 τρις για να σωθεί το τραπεζικό σύστημα. Σήμερα φοβούνται ότι θα ξεφύγει ο πληθωρισμός, θα γιγαντωθούν τα ελλείμματα διαφόρων χωρών και ότι νέες κερδοσκοπικές φούσκες θα εμφανιστούν αυτή την φορά γύρω από τα διάφορα ομόλογα. Οι κρισιακές τάσεις είναι ιδιαίτερα έντονες στην ΕΕ για αυτό έχει πάρει τον κατήφορο η ισοτιμία του Ευρώ τους τελευταίους μήνες.

Καμιά από τις πολιτικές των καπιταλιστών και των κυβερνήσεων τους δεν μοιάζει να δουλεύει. Ούτε οι νεοφιλελεύθερες επιθέσεις, ούτε οι «κεϋνσιανές» παρεμβάσεις. Ούτε οι γρήγορες «στρατηγικές εξόδου» που ζητάνε τα επιτελεία της ΕΕ και της ΕΚΤ, ούτε η συνέχιση των ενέσεων ρευστότητας που ζητάει το ΔΝΤ για να μην προκύψουν νέες χρεοκοπίες και ξεκινήσει νέα ύφεση. Η κρίση του συστήματος είναι δομική και δεν ξεπερνιέται με χρηματιστηριακά ή δημοσιονομικά μέτρα. Είναι μια κρίση που αφορά πρώτα και κύρια τον πυρήνα της καπιταλιστικής παραγωγής και την αδυναμία να έχουν τέτοιες τομές στην παραγωγικότητα και το ποσοστό εκμετάλλευσης που να επιτρέπουν την ανάκαμψη της κερδοφορίας.

Ωστόσο, μπορεί οι δυνάμεις του κεφαλαίου να δυσκολεύονται να βρουν μια μακροπρόθεσμη στρατηγική εξόδου από την κρίση, όμως δεν παύουν να δοκιμάζουν να μετακυλήσουν το κόστος της κρίσης στις πλάτες των εργαζομένων, για να αποτελέσει η ριζική επιδείνωση της θέσης τους την αφετηρία της ανάκαμψης της καπιταλιστικής κερδοφορίας..

Η οικονομική κρίση επιδρά και στον τρόπο που διαμορφώνονται οι ενδοϊμπεριαλιστικές ιεραρχίες και αντιθέσεις. Οι ανταγωνισμοί τόσο ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα (ΗΠΑ-ΕΕ, ΗΠΑ-Κίνα κλπ), όσο και στο εσωτερικό της ΕΕ αυξάνονται. Οι επεμβάσεις, όπως στο Αφγανιστάν, κλιμακώνονται με στόχο να επανακατοχυρωθεί η αμερικανική πρωτοκαθεδρία που στο οικονομικό επίπεδο έχει κλονιστεί, εν μέρει, από την όξυνση της οικονομικής κρίσης. Βαλκάνια, Ελληνοτουρκικά, Κυπριακό μπαίνουν επίσης στην ημερήσια διάταξη των ιμπεριαλιστικών αντιπαραθέσεων απειλώντας στοιχειώδη δικαιώματα και την ειρηνική συμβίωση των λαών της περιοχής.

Το αν και πώς θα ξεπεραστεί η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, το ποιος κλάδος, ποια χώρα ή ποια περιφερειακή ολοκλήρωση θα ηγηθεί και τελικά, το ποια τάξη θα βγει ενισχυμένη από αυτή την πορεία των μεγάλων παγκόσμιων και εθνικών συγκρούσεων, θα εξαρτηθεί από την ταξική πάλη σε εθνικό και διεθνές επίπεδο και όχι από κάποια ντετερμινιστική, «αυτόματη» πτώση του καπιταλισμού. Δεν μπορεί να αποκλειστούν, το αντίθετο μάλιστα, ούτε νέες πολεμικές αναμετρήσεις (με ανυπολόγιστο κόστος για τον ανθρώπινο πολιτισμό), ούτε, και βαθιές αναδιαρθρώσεις που θα αυξήσουν το ποσοστό εκμετάλλευσης. Μπορούμε, όμως, να δούμε και ασυνήθιστα ξεσπάσματα της ταξικής πάλης, κοινωνικές εκρήξεις που να μπορούν να παίρνουν και αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα, οριακά κλονισμοί στην αστική κυριαρχία, ακριβώς επειδή η παρούσα κρίση αντανακλά ασυμφιλίωτες αντιφάσεις στον πυρήνα της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Δεν υποτιμούμε ούτε τις επιπτώσεις των προηγούμενων ηττών του εργατικού κινήματος, ούτε την απουσία εκείνου του επαναστατικού πολιτικού υποκείμενου που θα μπορούσε πραγματικά να θέσει και το ζήτημα της εξουσίας. Εκτιμούμε, όμως, ότι διαμορφώνονται όροι, έτσι ώστε η αντικαπιταλιστική προοπτική και ευρύτερη απήχηση να έχει και τις κοινωνικές συγκρούσεις να τροφοδοτεί σε νικηφόρα κατεύθυνση.

Η Ελλάδα βρίσκεται στη δίνη αυτής της παγκόσμιας κρίσης. Τα στοιχεία για την πορεία της ελληνικής οικονομίας τη χρονιά που πέρασε δείχνουν ότι η παραγωγή μειώθηκε το τέταρτο τρίμηνο κατά 2.6%, ότι η ελληνική οικονομία συνολικά συρρικνώθηκε κατά 2% ενώ η ανεργία αυξήθηκε κατά 2,4% με 124.000 επιπλέον ανέργους. Η κρίση χτύπησε τους πυλώνες του ελληνικού καπιταλισμού (οικοδομή, τουρισμός, ναυτιλία) που ανθούσαν το προηγούμενο διάστημα χάρη στην κερδοσκοπία αλλά και την στήριξη των κυβερνήσεων (28 δις προς τις τράπεζες, μείωση της φορολογίας του κεφαλαίου κλπ). Αυτή η πολιτική οδήγησε στην διόγκωση των ελλειμμάτων, στον δανεισμό με ληστρικούς όρους, στην χρησιμοποίηση των ομολόγων του δημοσίου ως εγγύηση δανεισμού των ελληνικών τραπεζών από την ΕΚΤ.

Η ελληνική δημοσιονομική κρίση αποτελεί στην πραγματικότητα σύμπτωμα της κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού. Μια ολόκληρη στρατηγική που στηρίχτηκε στην επιδείνωση της θέσης των μισθωτών, στην εκμετάλλευση της φτηνής μεταναστευτικής εργασίας, στην αξιοποίηση των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων, στα «μεγάλα έργα», μπορεί να οδήγησε σε σημαντικές αναδιαρθρώσεις, αλλά δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει την ένταση της κρίσης. Σε αυτό το πλαίσιο, η συγκυρία της κρίσης και της επιτήρησης αξιοποιείται ουσιαστικά από τις δυνάμεις του κεφαλαίου για να μπορέσουν να ξεμπερδεύουν με τις εργατικές κατακτήσεις, να εμπεδώσουν την ελαστική και ανασφαλή εργασία, να συμπιέσουν τρομαχτικά το εργατικό κόστος.

 

3. Τις πιέσεις αυτής της συγκυρίας απειλεί να φορτώσει στις πλάτες μας η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Το ΠΑΣΟΚ εγκατέλειψε εγκαταλείπει ραγδαία όλες τις προεκλογικές του υποσχέσεις και αναζητά συναινέσεις προς τα δεξιά για να προχωρήσει σε επιθέσεις σε όλα τα μέτωπα. Η υπερψήφιση των μέτρων από το ΛΑΟΣ, η βαθιά συναίνεση της ΝΔ δείχνουν ότι όλες οι δυνάμεις του αστικού πολιτικού συστήματος, με «πρώτο βιολί» την περίοδο αυτή το ΠΑΣΟΚ, είναι απόλυτα ενωμένο γύρω από την αντιδραστική γραμμή που επιδιώκει το ξεπέρασμα της καπιταλιστικής κρίσης και την ανάταξη της κερδοφορίας πάνω στις πλάτες του κόσμου της δουλειάς.

Το Πρόγραμμα Σταθερότητας που διαμορφώνεται από κοινού με τις Βρυξέλλες είναι η πιο σκληρή συμπύκνωση των επιθέσεων της άρχουσας τάξης και η μεγαλύτερη διάψευση των υποσχέσεων του ΠΑΣΟΚ. Η εποπτεία των οικονομικών μέτρων από την ΕΕ, το ΔΝΤ και την ΕΚΤ είναι ανοιχτή και προκλητική. Από την εποχή του Εμφύλιου και των ελέγχων της Αμερικανικής Αποστολής Οικονομικής Βοήθειας έχει να γίνει τέτοια στενή «εποπτεία». Το παραδοσιακά «εθνικά υπερήφανο» ΠΑΣΟΚ δεν πρέπει να αισθάνεται και πολύ περήφανο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι το ΠΑΣΟΚ απλώς «υποχρεώνεται» να πάρει μέτρα., καθώς ανεξάρτητα από την προεκλογική ρητορεία του, το ΠΑΣΟΚ είχε θέσεις στο πολιτικό πρόγραμμα για την ενίσχυση των ιδιωτικοποιήσεων, την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, τη διευκόλυνση με κάθε τρόπο των δυνάμεων του κεφαλαίου στο όνομα της ανταγωνιστικότητας, συνολικά γραμμή επίθεσης στα λαϊκά δικαιώματα.

Σήμερα τα μέτρα που μεθοδεύονται δεν αφορούν μόνο την αντιμετώπιση των ελλειμμάτων. Αυτό φαίνεται ανάγλυφα με τα μέτρα για το Ασφαλιστικό όπου η άμεση απόδοσή τους είναι αμελητέα (η επίδρασή τους κινείται στον ορίζοντα του 2015-18). Με αφορμή τα ελλείμματα και την επιτήρηση μεθοδεύεται μια σαρωτική αναίρεση κατακτήσεων. Στόχος τους είναι να υποτάξουν πολιτικά το κίνημα, να καταφέρουν ένα στρατηγικό πλήγμα στο ελληνικό αγωνιστικό παράδειγμα, που λόγω της εξέγερσης του Δεκέμβρη, πήρε πανευρωπαϊκές και όχι μόνο, διαστάσεις. Τα μέτρα αυτά επιχειρούν να πάνε συνολικά προς τα πίσω και να συμπιέσουν προς τα κάτω δικαιώματά, εισοδήματα, προσδοκίες, συνολικά να οδηγήσουν σε τρομαχτική ένταση της εκμετάλλευσης. Δεν πρόκειται για κάποια ταμιακά μέτρα, ούτε για προσωρινές επιλογές, αλλά για μόνιμες στρατηγικές επιλογές.

Γι’ αυτό και το περιβόητο «Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης» περιλαμβάνει:

·         Δραστική μισθολογική λιτότητα σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα στο πλαίσιο μιας κατεύθυνσης με κάθε τρόπο «ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος» φτηνής εργασίας. Η τεράστια μείωση των επιδομάτων, η κατάργηση του 14ου μισθού, η αναδιανομή εισοδήματος σε βάρος των εργαζομένων μέσω της φορολογίας αποτελούν μια τεράστια κλοπή απέναντι στους εργαζομένους και συνεπάγονται δραματική επιδείνωση της θέσης τους.

·         Τεράστια ανατροπή στο ασφαλιστικό με τη μετάβαση από το αναδιανεμητικό στο ανταποδοτικό – κεφαλαιοποιητικό σύστημα. Αυτό θα οδηγήσει σε μεγάλες αυξήσεις στα όρια ηλικίας, στα τεράστιες μειώσεις συντάξεων, σε τιμωρία των χαμηλόμισθων και των ανέργων, σε διαμόρφωση ακόμη μεγαλύτερης ανασφάλειας στους εργαζομένους.

·         Απελευθέρωση απολύσεων και ακόμη μεγαλύτερη ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας.

·         Αντιδραστική αναδιάρθρωση του κρατικού μηχανισμού στην κατεύθυνση της ιδιωτικοοικονομικής λειτουργίας, της ανταποδοτικής λειτουργίας της αυταρχικής θωράκισης, του περιορισμού παρέμβασης των κοινωνικών κινημάτων (εκτός των άλλων και μέσα από το σχέδιο Καλλικράτης).

·         Συνέχεια της αντιδραστικής μεταρρύθμισης στην εκπαίδευση. Στο όνομα της «ψηφιακής σχολικής τάξης» μεθοδεύεται η προσαρμογή της εκπαίδευσης στις ανάγκες της αγοράς και η περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών. Την ίδια στιγμή προωθείται η αναγνώριση των «κολεγίων», η αποσύνδεση τίτλων σπουδών και επαγγελματικών δικαιωμάτων, η επέκταση της λογικής αξιολόγηση – πιστοποίηση, ενώ Πρυτάνεις και υπουργείο Παιδείας μεθοδεύουν την κατάργηση του Πανεπιστημιακού Ασύλου.

·         Διατήρηση των μεταναστών σε ένα καθεστώς ημιπαρανομίας, έτσι ώστε να είναι πιο εύκολη η υπερεκμετάλλευσή τους. Αξιοποίηση του ρατσισμού ως μοχλού διαιρέσεων μέσα στην εργατική τάξη.

Σε όλα τα επίπεδα, από τις επιθέσεις στα εργασιακά και δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες μέχρι την πολιτική στο μεταναστευτικό και την συμμετοχή στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις ΝΑΤΟ-ΗΠΑ-ΕΕ, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ευθυγραμμίζεται με τις απαιτήσεις της κυρίαρχης τάξης, διαχειρίζεται πολιτικά την πιο επιθετική αστική στρατηγική για την έξοδο από την κρίση. Γι’ αυτό και έχει τόσο ανοικτά την υποστήριξη όλων των εκπροσώπων της, από την ΕΕ και τον ΣΕΒ μέχρι τον Μητσοτάκη και την Ντόρα και από τον Σημίτη και τον Παπαδήμα μέχρι τον Σαμαρά και τον Καρατζαφέρη.

 

4. Σε τέτοιες συνθήκες, με το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση και με την ΝΔ σε παρατεταμένη κρίση, μεγαλώνουν οι δυνατότητες αλλά και οι ευθύνες για την Αριστερά και ιδιαίτερα για την αντικαπιταλιστική αριστερά. Οι πρωτοβουλίες της μπορούν να δίνουν ώθηση στην μαχητική διάθεση του κόσμου που συγκρούεται με το ΠΑΣΟΚ και αναζητάει εναλλακτική λύση.

Όμως, οι ηγεσίες της ρεφορμιστικής αριστεράς, δυσκολεύονται να ανταποκριθούν σ» αυτό το καθήκον. Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται αντιμέτωπος με τα όρια και τις αντιφάσεις της πολιτικής του. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η ανοιχτά φιλο-ΠΑΣΟΚ στάση της «Ανανεωτικής Πτέρυγας» αλλά και η πλειοψηφούσα πρόταση που στηρίζεται στην αποδοχή της ΕΕ και της «μεταρρυθμιστικής αλλαγής από μέσα» («αριστερός ευρωπαϊσμός» ενάντια στην «ασυδοσία των αγορών», η λογική των «θετικών προτάσεων» στα πλαίσια του συστήματος και συνολικά η στρατηγική του αριστερού κυβερνητισμού). Όσο για τις υποτιθέμενα πιο αριστερές τάσεις τα όριά τους δείχνει η πρόταση για μια «πατριωτική συσπείρωση» και μια εθνικά υπερήφανη στάση απέναντι στους ξένους» καθώς και η πρόταση για δημοψήφισμα ενάντια στο Πρόγραμμα Σταθερότητας σε μια περίοδο που οι εργαζόμενοι κατεβαίνουν ήδη σε απεργίες διαρκείας, και η οποία είναι πολύ πίσω από τις διαθέσεις των μαχητικών κομματιών.

Αντίστοιχα, η ηγεσία του ΚΚΕ επιμένει ότι η αντεπίθεση της εργατικής τάξης μπορεί να γίνει με τα εργαλεία της «λαϊκής οικονομίας» και της «λαϊκής εξουσίας», τα οποία βέβαια δεν ταυτίζονται με την ανατροπή του καπιταλισμού. Ταυτόχρονα, σπέρνει διαρκώς την ηττοπάθεια, προβάλλοντας την άποψη ότι οι αγώνες δεν μπορούν να κερδίσουν (όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ) και το μόνο που μένει είναι η κοινοβουλευτική ενίσχυσή του. Και από άποψη ταχτικής, από την μια εξακολουθεί να προβάλλει ένα πρόγραμμα άμεσων διεκδικήσεων τελείως αποκομμένο από την όποια στρατηγική και μακριά από τις ανάγκες της αντικαπιταλιστικής πάλης και από την άλλη η στάση του εξακολουθεί να πάσχει από τον παραδοσιακό σεχταρισμό του, κατακεραυνώνοντας για παράδειγμα σαν εχθρούς το μεγαλύτερο μέρος των εργατών που μπορεί να ψήφισαν το ΠΑΣΟΚ αλλά σήμερα αισθάνονται ότι κάνει στροφή 180 μοιρών ή καταγγέλλοντας ως «έργοδοτικά» τα σωματεία που σήμερα παίρνουν πρωτοβουλίες αγωνιστικής δράσης και ταξικού συντονισμού.

Όλα τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι περιοριζόμαστε σε εύκολες καταγγελίες. Αντίθετα, ως ΑΝΤΑΡΣΥΑ προσπαθούμε με την ενωτική δράση και τις πρωτοβουλίες μας να κινήσουμε όλη την Αριστερά, να βγούμε σε κοινούς αγώνες και να ξεσηκώσουμε σε ανταρσίες ακόμα μεγαλύτερα κομμάτια των εργαζόμενων και της νεολαίας. Είδαμε στην πράξη πετυχημένα παραδείγματα μιας τέτοιας παρέμβασης. Στον φετινό γιορτασμό του Πολυτεχνείου, για παράδειγμα, που η μαζική παρουσία της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στο κεφάλι της πορείας έδωσε τον τόνο. Στις 6-7 Δεκέμβρη, στην επέτειο της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου, που και πάλι το βάρος έπεσε στην αντικαπιταλιστική αριστερά και στον αυθορμητισμό της νεολαίας για την επιτυχία των εντυπωσιακών συλλαλητηρίων πανελλαδικά. Στις 17 Δεκέμβρη, η πρωτοβουλία για την απεργία που ξεκίνησε από τις Παρεμβάσεις των εκπαιδευτικών και απλώθηκε σε πολύ ευρύτερα κομμάτια, μέσα και από την κινητοποίηση πολλών συντρόφων που αναφέρονται στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, έβαλε την πίεση και στο ΠΑΜΕ να καλέσει σε απεργία την ίδια μέρα. Στα αντιρατσιστικά συλλαλητήρια στις 26 Γενάρη με κεντρικό αίτημα «ιθαγένεια σε όλα τα παιδιά-νομιμοποίηση όλων των μεταναστών», που οργανώθηκαν σε πολλές πόλεις από την Κίνηση Ενωμένοι Ενάντια στον Ρατσισμό και την Φασιστική Απειλή, κοινότητες μεταναστών και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σπάσαμε το κλίμα αμηχανίας απέναντι στις νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης και αναδείξαμε ότι στην πραγματικότητα ο νόμος οδηγούσε στην διατήρηση των διακρίσεων σε βάρος των μεταναστών, την ίδια ώρα που η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ απείχε από τη κινητοποίηση. Τέτοιες πρωτοβουλίες θα χρειαστεί να πάρουμε και το επόμενο διάστημα αναδεικνύοντας την ΑΝΤΑΡΣΥΑ σαν το πιο αιχμηρό στήριγμα, οργανωτικά και πολιτικά, του κόσμου που μπαίνει στις μάχες.

 

5. Δεν παραβλέπουμε τις δυσκολίες που υπάρχουν σήμερα στο ξεδίπλωμα των κινητοποιήσεων, αλλά και δεν υποτιμούμε τις πραγματικές δυνατότητες.

Η ιδεολογική τρομοκρατία από τη μεριά των ΜΜΕ, η συναίνεση και η ομοθυμία του αστικού πολιτικού προσωπικού, η προβολή της λογικής των μονοδρόμων, η ανασφάλεια μεγάλων κομματιών εργαζομένων είναι υπαρκτά στοιχεία της πραγματικότητας. Ακριβώς, γι’ αυτό χρειάζεται συστηματική ιδεολογική απονομιμοποίηση της κυρίαρχης πολιτικής, αποκάλυψη των συνεπειών που θα έχουν τα μέτρα, προβολή της δυνατότητας να νικήσουν οι αγώνες και της ανάγκης να έρθουμε σε ρήξη με τη λογική του κέρδους και της αγοράς.

Γνώμη μας πάντως είναι ότι παρά αυτά τα υπαρκτά προβλήματα, σήμερα σωρεύονται εκρηκτικά υλικά στην ελληνική κοινωνία. Πιστεύουμε ότι το επόμενο διάστημα θα δούμε κλιμάκωση των αγώνων και γι’ αυτό εκτιμούμε ότι σήμερα μια γραμμή κλιμάκωσης των κινητοποιήσεων, πανεργατικού και παλλαϊκού ξεσηκωμού, μπορεί να διαμορφώσει συνθήκες ασφυκτικής πίεσης στους καπιταλιστές και τους πολιτικούς τους εκπροσώπους και σε αυτή τη βάση η επίθεση να ανατραπεί, εξέλιξη που θα έχει ευρύτερο αντίκτυπο και θα αποτελεί κρίσιμο ρήγμα στην κυρίαρχη πολιτική.

Επιπλέον, δημιουργούνται και στοιχεία μιας ευρύτερης πολιτικής κρίσης. Η ένταση της επίθεσης, η ομόθυμη στήριξη των μέτρων από ολόκληρο το πολιτικό σύστημα (ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ), η αποκάλυψη στα μάτια εκατομμυρίων του σκληρού πολιτικού και ταξικού ρόλου της ΕΕ, δημιουργούν συνθήκες για πολύ σοβαρές πολιτικές ανακατατάξεις και ανατροπές στους συσχετισμούς δύναμης. Αυτός είναι τελικά και ο δρόμος για την ανατροπή των μέτρων. Το Πρόγραμμα Σταθερότητας θα ανατραπεί όταν (και αν) με την άνοδο της ταξικής πάλης, την ενίσχυση της αριστερών, αντικαπιταλιστικών και επαναστατικών ιδεών, οξυνθεί η κρίση του πολιτικού συστήματος σε τέτοιο βαθμό που να μην μπορεί πλέον να εφαρμοστεί.

Αυτή η προοπτική είναι ρεαλιστική. Το εργατικό κίνημα έχει ανατρέψει παρόμοια προγράμματα στο όχι και πολύ μακρινό παρελθόν. Οι απεργίες που γκρέμισαν τον Μητσοτάκη επέβαλαν την επανακρατικοποίηση των μπλε λεωφορείων της Αθήνας (της σημερινής ΕΘΕΛ). Η γενική απεργία για το ασφαλιστικό το 2001 έστειλε στο σπίτι του τον Γιαννίτση. Το πανεκπαιδευτικό κίνημα το 2006-2007 απέτρεψε την αντιδραστική αναθεώρηση του Συντάγματος.


 

Β. Βασικές πολιτικές κατευθύνσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ το επόμενο διάστημα

 

Με βάση την παραπάνω λογική η πολιτική κατεύθυνση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την επόμενη περίοδο αποσκοπεί τόσο στην ανατροπή της επίθεσης και την υπεράσπιση και διεύρυνση των εργατικών λαϊκών δικαιωμάτων, όσο και στη διαμόρφωση όρων για την αντικαπιταλιστική και επαναστατική αριστερά που να αντιστοιχεί στις απαιτήσεις αλλά και τις δυνατότητες της εποχής μας. Αυτή η συνολικότερη κατεύθυνση εξειδικεύεται στα ακόλουθα σημεία.

 

Α) Η πάλη για τη νικηφόρα ανατροπή του Προγράμματος Σταθερότητας και συνολικά της επίθεσης κυβέρνησης – ΕΕ – κεφαλαίου από τη σκοπιά της αντικαπιταλιστικής ανατροπής

 

Σήμερα οι εργαζόμενοι και η νεολαία έχουν μπροστά τους μια ιστορική μάχη. Η προσπάθεια να αναιρεθούν κατακτήσεις δεκαετιών και να αποδεχτεί η κοινωνία τη συλλογική της απαξίωση απαιτεί τη πιο μαχητική και δυναμική κλιμάκωση των κινητοποιήσεων. Οι απεργίες, οι καταλήψεις, οι διαδηλώσεις είναι ο μόνος δρόμος. Οι δυνάμεις και οι αγωνιστές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στρατεύονται με όλες τους δυνάμεις σε αυτό τον αγώνα κάνουν ό,τι μπορούν ώστε τόσο μέσα στο μαζικό κίνημα, όσο και στις πόλεις και τις γειτονιές για να πάρει χαρακτηριστικά παλλαϊκού ξεσηκωμού η μάχη ενάντια στο πρόγραμμα σταθερότητας

Η μάχη αυτή δεν μπορεί να δοθεί παρά μόνο από τη σκοπιά της αντικαπιταλιστικής ανατροπής. Η κρίση του καπιταλισμού και η ιστορική προσπάθεια αναίρεσης των εργατικών δικαιωμάτων θέτουν μπροστά στην εργατική τάξη και τους λαούς ένα ξεκάθαρο ερώτημα: Είτε θα αποδεχτούν να γίνουν καύσιμη ύλη στην προσπάθεια μιας νέας ανόδου της κερδοφορίας του κεφαλαίου για το ξεπέρασμα της κρίσης του σε βάρος τους, είτε θα παλέψουν για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της σε εθνικό και διεθνικό επίπεδο, ενάντια στο πολιτικό σύστημα και την ΕΕ με ορίζοντα την αντικαπιταλιστική επανάσταση και την εργατική εξουσία.

Η μέχρι τώρα πείρα δείχνει ότι δεν υπάρχει δρόμος «ανάκαμψης» των λαϊκών δικαιωμάτων μέσα στα όρια της κυρίαρχης πολιτικής. Σε καμιά καπιταλιστική χώρα είτε αυτή παραδέρνει ακόμα στην κρίση και την ύφεση, είτε βρίσκεται σε φάση (ασθενικής συνήθως) ανάκαμψης τα εργατικά δικαιώματα δεν έχουν βελτιωθεί. Οι πολιτικές λογικές του καπιταλισμού με «ανθρώπινο πρόσωπο», με «κοινωνικό συμβόλαιο» και «δημοκρατική ΕΕ» είναι ψεύτικες και αποπροσανατολιστικές.

Σήμερα είναι που το κίνημα και η αριστερά πρέπει να στραφούν ενάντια στις κεντρικές επιλογές της αστικής πολιτικής και κυριαρχίας στην βάση ενός αντικαπιταλιστικού προγράμματος που στρέφεται ενάντια στο κεφάλαιο, τις «αγορές» και την ΕΕ, που απαντά στις ανάγκες των πιο πλατιών μαζών από αντικαπιταλιστικές θέσεις, που ανεβάζει διαρκώς το επίπεδο της αντιπαράθεσης με την αστική τάξη, που ανοίγει δρόμους και πείθει έμπρακτα για την ανάγκη επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού.

Όμως αυτή η μάχη έχει συγκεκριμένες προϋποθέσεις για να μπορέσει να δοθεί αποτελεσματικά και νικηφόρα:

 

Πρώτον απαιτείται ένα ξεκάθαρο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης

 

·         Στάση πληρωμών στο τοκογλυφικό χρέος και όχι στους μισθούς και τις συντάξεις

Μέσα στο 2010 το ελληνικό δημόσιο θα πληρώσει 13 δις ευρώ για τόκους και άλλα 19,5 δις θα «επιστραφούν» στους τραπεζίτες ως χρεολύσια. Με άλλα λόγια από τα 55 δις που θέλει να δανειστεί τα 32,5 θα πάνε κατευθείαν πίσω στις τσέπες του Λάτση, του Βγενόπουλου, του Κωστόπουλου και των άλλων τραπεζιτών εντός κι εκτός συνόρων. Ουσιαστικά, το ελληνικό κράτος δανείζεται για να ξεπληρώσει τα προηγούμενα δάνεια σε ένα ατέλειωτο φαύλο κύκλο που πρέπει να σπάσει!

 

·         Να φορολογηθούν οι πλούσιοι και όχι οι εργαζόμενοι

Τα φορολογικά βάρη πέφτουν στην Ελλάδα, δεκαετίες τώρα, σχεδόν αποκλειστικά στις πλάτες των φτωχών, των εργατών, των χαμηλόμισθων και των συνταξιούχων. Οι εφοπλιστές και οι υπεράκτιες εταιρείες, με βάση τους νόμους της Χούντας, εξαιρούνται από κάθε φορολογία. Η εκκλησία το ίδιο. Τη δεκαετία του 1960 και του 1970 ο συντελεστής των μεγάλων εισοδημάτων ήταν 60%. Οι μεταρρυθμίσεις του νεοφιλελευθερισμού επέβαλλαν μέσα στις επόμενες δεκαετίες την μείωσή του σταδιακά στο 25%. Το νέο νομοσχέδιο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ προβλέπει την μείωσή του στο 20%. Την τετραετία 2004 – 2008 χαρίστηκαν πάνω από 9 δις € σε περίπου 50.000 επιχειρήσεις.

 

·         Να κοπούν οι εξοπλισμοί και όχι τα επιδόματα

Η Ελλάδα με τις στρατιωτικές δαπάνες να ανέρχονται σε 3 έως 4% του ΑΕΠ, είναι ο δεύτερος στην Ευρώπη και πέμπτος στον κόσμο μεγαλύτερος εισαγωγέας όπλων! Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αγόρασε ήδη γαλλικές φρεγάτες αξίας 3 δις €, για να εξασφαλίσει την πολιτική στήριξη στις επιλογές της, ενώ είναι έτοιμη να προχωρήσει σε νέα εξοπλιστικά προγράμματα ύψους 10 δις ευρώ για την επόμενη δεκαετία. Ανακοινώνει πάγωμα προσλήψεων στο δημόσιο, αλλά είναι έτοιμη να προσλάβει χιλιάδες επαγγελματίες οπλίτες.

 

·         Εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, των επιχειρήσεων που κλείνουν και των μεγάλων επιχειρήσεων, που πρέπει να είναι δημόσιες, με εργατικό, λαϊκό έλεγχο

Οι έξι μεγάλες ελληνικές τράπεζες το 2008 είχαν συνολικά κέρδη 4,8 δισεκατομμύρια Ευρώ και πλήρωσαν φόρο 336 εκατομμύρια, το 7% των κερδών τους. Σώθηκαν από την χρεοκοπία χάρις στα «πακέτα στήριξης» των 28 δις και τώρα κερδοσκοπούν ασύστολα με το χρέος δανειζόμενες με 1% από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και δανείζοντας τοκογλυφικά το ελληνικό δημόσιο! Ενάντια στην επίσπευση των ιδιωτικοποιήσεων απαιτούμε να ξαναπεράσει στο δημόσιο ο ΟΤΕ που τον απομυζά η Ντόιτσε Τέλεκομ, ο ΟΛΠ που έγινε χάρισμα στην Cosco, η Ολυμπιακή που την λεηλάτησε η Λουφτχάνσα παρέα με τον Βγενόπουλο. 

 

·         Να απαγορευτούν οι απολύσεις, να περνάνε στο κράτος οι επιχειρήσεις που κλείνουν, χωρίς καμιά αποζημίωση στους εργοδότες και κάτω από τον έλεγχο των ίδιων των εργατών

Αυτή πρέπει να είναι η μόνη απάντηση του εργατικού κινήματος και της αριστεράς, με την ανεργία να τρέχει στο 10% και τις εκτιμήσεις του ίδιου του Λοβέρδου ότι ο αριθμός των ανέργων θα ανέλθει στο 1 εκατομμύριο μέσα στο 2010. Η κατάληψη κάθε εργοστάσιου που κλείνει είναι η απάντηση, όπως δείχνουν οι εργάτες στην ELITE. Μ» αυτόν τον τρόπο μπορούν να κρατήσουν τις δουλειές τους και να έχουν τον έλεγχο ότι τα λεφτά δεν γίνονται φούσκες στα κερδοσκοπικά παιχνίδια των αφεντικών.

 

·         Αυξήσεις στους μισθούς, 1400 ευρώ κατώτατος μισθός, προσλήψεις, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους

Σύμφωνα με τα δικά τους στοιχεία τα 12 τελευταία χρόνια το ΑΕΠ στην Ελλάδα αυξήθηκε 60%, αλλά οι μισθωτοί κερδίζουν όλο και λιγότερα. Το κόψιμο των επιδομάτων που οι κυβερνήσεις μεθόδευαν δεκαετίες τώρα για να αποφύγουν να δώσουν πραγματική αύξηση στους μισθούς, αφορά τους πάντες. Το πάγωμα των μισθών και το πετσόκομμα των επιδομάτων των δημοσίων υπαλλήλων καθορίζει και τον ιδιωτικό τομέα όπως έδειξε η απόφαση του ΣΕΒ στις συνομιλίες για την νέα ΕΓΣΣΕ. Οι περικοπές στο εισόδημα συνοδεύονται από σκληρές περικοπές στις θέσεις εργασίας του δημοσίου, «τις δεκάδες χιλιάδες απολύσεις» στις οποίες αναφέρθηκε ο Παπανδρέου στο Νταβός, αλλά και τις συγχωνεύσεις και καταργήσεις των υπηρεσιών μέσα από τον «Καλλικράτη».

 

·         Δημόσιο ενιαίο ασφαλιστικό σύστημα

 Σύνταξη στα 58 για τους άντρες, στα 55 για τις γυναίκες, 5 χρόνια λιγότερο για τα βαρέα και ανθυγιεινά. Να καταργηθεί το αντιασφαλιστικό οπλοστάσιο (ν. Σιούφα, Ρέπα, Πετραλιά). Να επιστραφούν τα κλεμμένα στα ταμεία. Να χτυπηθεί η αδήλωτη εργασία, η κρατική και ιδιωτική εισφοροδιαφυγή.

 

Δεύτερον απαιτείται η κοινή δράση της Αριστεράς για την ανατροπή της επίθεσης

Στις σημερινές συνθήκες και με σκοπό την νικηφόρα έκβαση των αγώνων και την αγωνιστική ανάταση του εργατικού λαϊκού κινήματος είναι αναγκαία μια ενωτική πολιτική πρόταση από την μεριά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για αντίσταση, ρήξη και ανατροπή της επίθεσης κυβέρνησης – ΕΕ - κεφαλαίου, μια πρόταση για την κοινή δράση της Αριστεράς μέσα στο μαζικό κίνημα, για μια πλατιά αγωνιστική συσπείρωση αντίστασης και ανατροπής

Μια τέτοια πρόταση πρέπει ν» απευθύνεται πρωτίστως στο εργατικό, λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα. Σε όλους τους αγωνιζόμενους συλλόγους και φορείς, σε κάθε μορφή συλλογικής δράσης. Σε όλη την Αριστερά, πρώτα και κύρια τη βάση της, τους ίδιους τους αγωνιστές, τόσο την αντικαπιταλιστική και επαναστατική όσο και στο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ. Στους εργαζόμενους που μπορεί να ψήφισαν το ΠΑΣΟΚ ή να συνεχίζουν ακόμα να το ακολουθούν διαφωνώντας όμως και παλεύοντας ενάντια στην πολιτική του. Στα συνδικάτα των ΓΣΕΕ -ΑΔΕΔΥ, πρώτα από όλα στα πρωτοβάθμια σωματεία που διαφωνούν με τη συνεργασία της γραφειοκρατίας τους με την κυβέρνηση. Στα συνδικάτα του ΠΑΜΕ καλώντας τα να εγκαταλείψουν τον αδιέξοδο δρόμο του σεχταρισμού και στις εργατικές παρατάξεις και σχήματα της Αριστεράς που διαφοροποιούνται από τη γραφειοκρατία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Στόχος μας η κοινή δράση και ο πολιτικός συντονισμός όλων των δυνάμεων που είναι αποφασισμένες να δώσουν τη μάχη για την ανατροπή του Προγράμματος Σταθερότητας και συνολικά της πολιτικής κυβέρνησης-ΕΕ, απαντώντας στην επίθεση της αστικής τάξης στις εργατικές κατακτήσεις, στο όνομα της «διάσωσης της χώρας» με μια πραγματική σύγκρουση «τάξης εναντίον τάξης».

 

Βασικά στοιχεία μιας τέτοιας πρότασης είναι:

 α) Η μαζική αντίσταση και πάλη για την ανατροπή του Προγράμματος Σταθερότητας και Ανάπτυξης με αιτήματα που να στηρίζονται στις εργατικές και λαϊκές ανάγκες και όχι στην λογική του κέρδους, της αγοράς και των «οικονομικών δεικτών».

β) Η κλιμάκωση των κινητοποιήσεων και των αγώνων, που στηρίζονται στην δύναμη του ίδιου του κόσμου από τα κάτω, κόντρα με τους δισταγμούς και τους συμβιβασμούς της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, Βασική πλευρά αυτής της κατεύθυνσης πρέπει να είναι και η ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού και λαϊκού μαζικού κινήματος.

γ) Ο αγώνας ενάντια στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και των συμμάχων του, ΝΔ και ΛΑΟΣ, ενάντια στην «εθνική συναίνεση», για την ήττα και ανατροπή των κυβερνήσεων του κεφαλαίου, της αντεργατικής και αντιλαϊκής πολιτικής τους.

δ) Η ανυπακοή και απειθαρχία στην ΟΝΕ και την Ευρωπαϊκή Ένωση του κεφαλαίου, του ιμπεριαλισμού και του ρατσισμού. Καμιά προσφυγή στο ΔΝΤ.

 

Τρίτον απαιτείται η ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος.

Δεν υπάρχει ίσως άλλη περίπτωση που η συνδικαλιστική γραφειοκρατία να έδειξε τόσο αποφασιστικά τον ρόλο της. Οι ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ έλειπαν από την απεργία στις 17/12, καθώς όχι μόνο δεν διαφοροποιήθηκαν, αλλά υποστήριζαν ανοιχτά την κυβερνητική πολιτική. Δεν καταδίκασαν το βάρβαρο «πρόγραμμα σταθερότητας». Η ηγεσία της ΓΣΕΕ ζήτησε στην ΕΓΣΣΕ αύξηση 80 ευρώ στον κατώτερο μισθό συναινώντας ουσιαστικά στο πάγωμα των μισθών. Μέχρι τέλους προσπαθεί να πείσει ότι ο ιδιωτικός τομέας θα μείνει έξω από τα μέτρα. Και όταν κηρύσσει απεργίες, όπως αυτή στις 11 Μάρτη, το κάνει κάτω από την πίεση και την απαίτηση της κινητοποιημένης εργατικής βάσης. Το απεργιακό κύμα αναπτύχθηκε σε μεγάλο βαθμό από τα κάτω, ενάντια στους συμβιβασμούς της ΓΣΕΕ.

Ο ρόλος του υποταγμένου - κυβερνητικού συνδικαλισμού, ο ιδεολογικός και πολιτικός αφοπλισμός του εργατικού κινήματος, μετατρέπουν σε ζήτημα «ζωής και θανάτου» την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος. Υπάρχουν ήδη παραδείγματα χώρων που οργανώνουν μαζικές Γενικές Συνελεύσεις, βγάζουν απεργιακές επιτροπές για την ενημέρωση του κόσμου και την περιφρούρηση της απεργίας τους και επιβάλουν στις συνδικαλιστικές ηγεσίες να προσαρμοστούν στα αιτήματα και τις μορφές πάλης που απαιτεί η βάση.

Περισσότερο παρά ποτέ πρέπει οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να πάρουν τους αγώνες και τα σωματεία στα χέρια τους, με μαζικές συνελεύσεις, και με απεργιακές επιτροπές αγώνα. Χρειάζεται ακόμη άνοιγμα των σωματείων, έτσι ώστε να μπορούν να περιλαμβάνουν όλους τους εργαζομένους κάθε χώρου και κλάδου, ανεξαρτήτως τυπικής εργασιακής σχέσης. Είναι αναγκαία ίδρυση νέων σωματείων σε κλάδους χωρίς συνδικαλιστική κάλυψη. Χρειάζεται ακόμη να ενισχυθούν μορφές ενωτικού συντονισμού των ίδιων των σωματείων και των ομοσπονδιών που στην πράξη να ξεπερνούν τη λογική του υποταγμένου συνδικαλισμού, να έρχονται σε ρήξη με τη συμβιβαστική τακτική της γραφειοκρατίας, να δοκιμάζουν μια κατεύθυνση αγωνιστικής ταξικής ενότητας. Χρειάζεται ιδεολογική αντεπίθεση του εργατικού κινήματος που να αμφισβητεί τα επιχειρήματα, την πολιτική και την αντίπαλη ιδεολογία από την σκοπιά των συμφερόντων και της προοπτικής της εργατικής τάξης.

Σε αυτήν την κατεύθυνση συμβάλλουν σοβαρά οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Δεν διστάζουν να παίρνουν πρωτοβουλίες κοινής δράσης με το ΠΑΜΕ (όπως στις 17/12 ενάντια όχι μόνο στην γραφειοκρατία, αλλά και την απαράδεκτη στάση της Αυτόνομης Παρέμβασης), χωρίς να εγκαταλείπουν την κριτική τους για το πλαίσιο και την τακτική του ΠΑΜΕ στο κίνημα, ή να οργανώνουν κοινή δράση και με τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ χωρίς να υποστέλλουμε την κριτική μας για τον ακολουθητισμό και την μεγάλη ταλάντευσή τους στο να ξεκόψουν και να υπερβούν τα όρια της γραφειοκρατίας.

 

Β) Η μαχητιική πάλη ενάντια στην ΕΕ από ταξική – διεθνιστική σκοπιά

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, δεν χωρούν αυταπάτες για «ευρωπαϊκή βοήθεια» στην Ελλάδα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έδειξε από την αρχή της κρίσης ότι συμπεριφέρεται προς τους εργαζομένους της Ευρώπης χειρότερα από αυτά που κάνει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στις χώρες του Τρίτου Κόσμου. Απαιτεί περικοπές, ιδιωτικοποιήσεις και διάλυση των συντάξεων και της κοινωνικής ασφάλισης ενώ ταυτόχρονα οδηγεί τα επιτόκια του δανεισμού σε ληστρικά ύψη. ΗΠΑ, Κίνα και ΕΕ ανταγωνίζονται μεταξύ τους με νομισματικούς και εμπορικούς πολέμους και έχουν την απαίτηση από τους εργαζομένους να προσαρμόσουν το βιοτικό τους επίπεδο στις ανάγκες αυτού του φαύλου κύκλου. Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι η ΕΕ είναι ένας βαθιά αντιδραστικός συνασπισμός αστικών τάξεων που λειτουργεί ως μοχλός αναίρεσης εργατικών δικαιωμάτων, καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, αυταρχικής θωράκισης. Η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ σήμαινε συστηματική επιδείνωση της θέσης των μισθωτών, υποβάθμιση της μικρομεσαίας αγροτιάς, υποχρεωτικές ιδιωτικοποιήσεις, περιορισμό των δημοκρατικών δικαιωμάτων, συνενοχή σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και σε εκατόμβες μεταναστών και προσφύγων στα σύνορα της «Ευρώπης – Φρούριο».

Μας είπαν ότι η ΕΕ θα μας προστατεύσει από την οικονομική κρίση, αλλά τελικά εξαιτίας της συμμετοχής μας στην ΟΝΕ τη βιώνουμε με τον πιο οδυνηρό τρόπο. Μας είπαν ότι θα ήταν η ΕΕ «ασπίδα κατά των κερδοσκόπων», αλλά στην πραγματικότητα είναι ο μηχανισμός της ΕΕ μέσα από τον οποίο έρχονται και διατάσσουν την πλήρη συμμόρφωση με τα συμφέροντα του κεφαλαίου και των «αγορών». Μας είπαν ότι η ΕΕ θα φέρει ανάπτυξη, ενώ στην πραγματικότητα οδηγεί σε μαζικές απολύσεις, περικοπές μισθών, ανατροπές στο ασφαλιστικό.

Και βέβαια δεν ξεχνάμε ότι τα μέτρα που σήμερα προτείνονται δεν είναι μόνο «προσαρμογή» στις απαιτήσεις της ΕΕ ή των «αγορών». Είναι ταυτόχρονα ικανοποίηση στρατηγικών επιδιώξεων του ελληνικού κεφαλαίου και αντιστοιχούν στον πυρήνα του κυβερνητικού προγράμματος του ΠΑΣΟΚ.

Η πάλη ενάντια στις πολιτικές της ΕΕ δεν μπορεί παρά να είναι και διεθνιστική. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι αναγκαίος ο συντονισμός και η κοινή δράση του εργατικού κινήματος σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Οξύνουμε την πάλη στη χώρα μας, παλεύοντας για την αντικαπιταλιστική ρήξη με την ΕΕ και τις πολιτικές της, αλλά ταυτόχρονα διερευνούμε κάθε δυνατότητα κοινής δράσης και διαμόρφωσης κοινωνικών αντιστάσεων σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Συντονιζόμαστε με ριζοσπαστικές πρωτοβουλίες της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής αριστεράς με στόχο τη συγκρότηση ενός μπλοκ της ανατρεπτικής αριστεράς απέναντι στην ιδεολογική τρομοκρατία της ΕΕ του κεφαλαίου. Αρνούμαστε οποιαδήποτε λογική υπεράσπισης του δικού μας «εθνικού» καπιταλισμού και οποιαδήποτε αποπροσανατολιστική απόπειρα μετάθεσης των ευθυνών της «δικής μας» κυβέρνησης και του ελληνικού κεφαλαίου στις «ξένες» δυνάμεις. Η φύση της επίθεσης που δέχονται σήμερα οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα είναι ταξική (με τη αγαστή συνεργασία ελλήνων καπιταλιστών, πολυεθνικών κεφαλαίων και μεγάλων διεθνών ιμπεριαλιστικών οργανισμών) και η απάντησή τους, για να είναι αποτελεσματική και ουσιαστική, οφείλει να ακολουθήσει απαρέγκλιτα το δρόμος της ταξικής αλληλεγγύης και της κοινωνικής σύγκρουσης.

Στην ιδεολογική τρομοκρατία των αστών και της κυβέρνησης ότι εάν δεν συμμορφωθούμε «προς τας υποδείξεις» θα βρεθούμε εκτός ΟΝΕ και θα καταστραφούμε, εμείς απαντάμε ότι πραγματική καταστροφή για τα συμφέροντα των εργαζομένων, της νεολαίας, της αγροτιάς θα είναι η πειθάρχηση στα μέτρα που επιβάλλει η ΕΕ. Γι’ αυτό και δεν φοβόμαστε να πούμε ότι τώρα είναι η ώρα της ανυπακοής στην ΟΝΕ και την ΕΕ, της ρήξης με τις κατευθύνσεις της, της προσπάθειας για διεθνιστικό συντονισμό ενάντια στην ΕΕ του κεφαλαίου, του ιμπεριαλισμού και του ρατσισμού, της πάλης για την αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από την ΕΕ!

 

Δ) Η μάχη ενάντια στο σχέδιο Καλλικράτης – η παρέμβαση στις εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση

Το σχέδιο Καλλικράτης δεν έχει να κάνει τίποτα ούτε με τον εκδημοκρατισμό της δημόσιας διοίκησης, ούτε με την μεγαλύτερη συμμετοχή των «πολιτών στα κοινά», ούτε με την πάταξη της γραφειοκρατίας και την μεγαλύτερη «αποκέντρωση εξουσιών». Αντίθετα, είναι μια βαθιά αντιδραστική μεταρρύθμιση που έρχεται να συμπληρώσει το Πρόγραμμα Σταθερότητας. Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρώτος που ενημερώθηκε από τον Ραγκούση για το σχέδιο κι έδωσε την έγκρισή του ήταν ο Προβόπουλος, ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας.

Το σχέδιο Καλλικράτης θα σημαίνει:

·         Κατάργηση του κράτους πρόνοιας : Τεράστιες περικοπές κοινωνικών παροχών Υγείας, Πρόνοιας και Παιδείας μέσα από την κατάργηση 4.000 περίπου από τα 6.000 Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου, Δημοτικούς Οργανισμούς και Επιχειρήσεις και μείωση κοινωνικών δαπανών.

·         Μαζικές απολύσεις, ιδιαίτερα συμβασιούχων και ακόμη μεγαλύτερη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων. Στο όνομα της αποκέντρωσης θα μεθοδευτεί η ανατροπή των εργασιακών σχέσεων στην Παιδεία και σε άλλου χώρους.

·         Ιδιωτικοποιήσεις μέσα από «Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα» που ήδη εφαρμόζονται σε πολλούς Δήμους και Νομαρχίες, καθώς και ένταση του ανταποδοτικού, ιδιωτικοοικονομικού χαρακτήρα των υπηρεσιών που προσφέρουν οι δήμοι. Η λογική του δήμου – επιχείρηση θα κυριαρχήσει, ενώ οι Περιφέρειες θα εξελιχθούν σε βασικό μοχλό ενίσχυσης των συμφερόντων του κεφαλαίου

·         Αυταρχισμό και αντιδημοκρατική θωράκιση, δημιουργία συγκεντρωτικών και γραφειοκρατικών δομών, μέσα από την προσπάθεια για περιορισμό της δυνατότητας δράσης τοπικών κινημάτων και αντιστάσεων.

·         Ακόμη μεγαλύτερη εγκατάλειψη και μαρασμό της υπαίθρου, υποταγή του περιβάλλοντος στις ανάγκες της κερδοφορίας, διάλυση της αγροτικής παραγωγής.

·         Ουσιαστική κατάργηση της τοπικής αυτοδιοίκησης και προσαρμογή των διοικητικών ορίων στα επιθυμητά εδαφικά μεγέθη για το εύρος δραστηριοποίησης της ιδιωτικής κερδοφορίας

·         Νέες φορολογικές επιδρομές και επιβολή ανταποδοτικών τελών, προστίμων και κάθε είδους εσόδων, απαραίτητων για την οικονομική επιβίωση των νέων διοικητικών μονάδων.

Και γι’ αυτήν την μάχη θα χρειαστεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να πάρει την πρωτοβουλία και να οργανώσει μια μεγάλη καμπάνια ενάντια σ» αυτό το σχέδιο, σε συνεργασία με τοπικές κινήσεις και σχήματα που τοποθετούνται αντίστοιχα.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, που έχουν ανακοινωθεί για τις 14 Νοέμβρη 2010, θα έχουν μεγάλη πολιτική σημασία. Θα είναι μια κεντρική πολιτική μάχη μετά από μια περίοδο που θα κυριαρχείται από τους αγώνες ενάντια στο Πρόγραμμα Σταθερότητας και θα γίνουν με βάση τις αλλαγές που προωθεί το σχέδιο «Καλλικράτης» που συγχωνεύουν τις Νομαρχίες σε 13 υπερ – περιφέρειες και τους Δήμους στο 1/3 και πιθανόν τον νέο εκλογικό νόμο που προσπαθεί να περιθωριοποιήσει την Αριστερά και να την μετατρέψει σε δορυφόρο του ΠΑΣΟΚ.

Ο χαρακτήρας αυτής της μάχης απαιτεί από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να συμβάλλει:

·         στην στήριξη και την διεύρυνση των υπαρκτών ριζοσπαστικών αριστερών σχημάτων και τοπικών κινήσεων, ενισχύοντας την προσπάθεια να διαμορφωθούν σχήματα που να κατέβουν σε όσο το δυνατό περισσότερους από τους διευρυμένους δήμους. Ειδική προσπάθεια να γίνει για την παρέμβαση σε όλους τους μεγάλους δήμους.

·         Στην διαμόρφωση αντικαπιταλιστικών σχημάτων σε όλες αυτές τις διευρυμένες περιφέρειες, απευθύνοντας κάλεσμα και σε άλλες δυνάμεις και αγωνιστές της αντικαπιταλιστικής αριστεράς αλλά και ευρύτερα.

·         Να πάρει πρωτοβουλίες για την ανάδειξη των μετώπων πάλης κατά του Καλλικράτη και της αντιδραστικής αναμόρφωσης του κράτους συμπεριλαμβανομένου και του πάγιου αιτήματος για την απλή αναλογική.

Απέναντι στην ανοιχτά αντιδραστική και φιλοεπιχειρηματική δράση που διαλέγουν οι δήμαρχοι και νομάρχες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, αλλά και τη συχνή εμπλοκή και της Αριστεράς στη διαχείριση των αναδιαρθρώσεων, να αντιτάξουμε τη γραμμή τη συνολικής αντιπαράθεσης με την αντιδραστική αναθεώρηση του «τοπικού κράτους», και της μαχόμενης κινηματικής δράσης των ίδιων των πολιτών – κατοίκων από τη σκοπιά των σύγχρονων κοινωνικών και λαϊκών αναγκών για περιβάλλον, ελεύθερους χώρους, μαζικά μέσα μεταφοράς, κοινωνικές υπηρεσίες.

Ταυτόχρονα δεν υποτιμούμε και την κεντρική πολιτική βαρύτητα που έχουν οι συσχετισμοί που θα αποτυπωθούν σε αυτές τις εκλογές. Έχουμε ήδη την εμπειρία των δύο προηγούμενων εκλογικών μαχών και της σημασίας του να υπάρχει έγκαιρη και αιχμηρή πολιτικά παρέμβαση από την μεριά της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Σήμερα που το ΠΑΣΟΚ είναι κυβέρνηση και μεγάλα κομμάτια από την βάση του που έφτασαν ακόμα και να το ψηφίσουν βγαίνουν σε αγώνες ενάντια στην πολιτική του, που η κοινοβουλευτική αριστερά ταλανίζεται λόγω της αδυναμίας της να προβληθεί καθαρά κι ανοικτά σαν μια δύναμη πέρα και έξω από τα όρια του καπιταλισμού, οι δυνατότητες της αντικαπιταλιστικής αριστεράς είναι μεγαλύτερες από ποτέ. Για να μπορέσει και στο επίπεδο το εκλογικό να καταγράψει καλύτερα ποσοστά που θα βοηθήσουν το επιπλέον δυνάμωμά της.

 

Γ) Ο αγώνας κατά του ρατσισμού και των φασιστικών προκλήσεων

Από την περίοδο των Ευρωεκλογών είχαμε ανοίξει ως ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σε συνεργασία με κοινότητες μεταναστών και αντιρατσιστικές κινήσεις όπως η Κίνηση Ενωμένοι Ενάντια στον Ρατσισμό και την Φασιστική Απειλή, την κόντρα με τα ρατσιστικά μέτρα κατά την περίοδο της άτυπης συγκυβέρνησης ΝΔ-ΛΑΟΣ.

Και αυτό γιατί εκτιμούμε ότι σήμερα είναι κομβική πλευρά της αστικής πολιτικής η ένταση των αντιμεταναστευτικών πολιτικών, έτσι ώστε να παραμένουν οι μετανάστες σε καθεστώς ημι-παρανομίας και άρα υπερεκμετάλλευσης, αλλά και η αξιοποίηση του ρατσισμού για να συντηρούνται διασπάσεις και διαιρέσεις μέσα στην εργατική τάξη.

Με το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση το μέτωπο αυτό κάθε άλλο παρά κλείνει. Όπως φάνηκε και με το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια, ένα νομοσχέδιο που διαιωνίζει τις ρατσιστικές διακρίσεις σε βάρος της πλειοψηφίας των μεταναστών κάνοντας απαράδεκτες υποχωρήσεις στις πιέσεις του ΛΑΟΣ και της ΝΔ, ακόμα και για τα πιο στοιχειώδη δικαιώματα δημιουργείται πόλωση και χρειάζεται σκληρή κόντρα από την μεριά της αριστεράς. Όχι μόνο για να μην υπάρχουν πισωγυρίσματα αλλά και για να κατακτήσουμε πραγματικά το σύνολο των αιτημάτων που εδώ και χρόνια διεκδικεί το κίνημα: νομιμοποίηση όλων των μεταναστών χωρίς προϋποθέσεις, άσυλο στους πρόσφυγες, πλήρη πολιτικά – κοινωνικά δικαιώματα για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες.

Επιπλέον έχουμε να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις των φασιστικών συμμοριών που σε συνθήκες κρίσης προσπαθούν να βγουν από τις τρύπες τους είτε ανοικτά, είτε μεταμφιεσμένοι σε «αυτόνομους», είτε με την κάλυψη του ΛΑΟΣ. Η δυνατότητα να κινηθούμε αποφασιστικά και να συσπειρώσουμε την πλειοψηφία του κόσμου που είναι με τους μετανάστες κόντρα στα φασιστοειδή φάνηκε στον Αγ. Παντελεήμονα, στους Αμπελόκηπους κλπ.

Τέλος πρέπει να κινηθούμε και ενάντια στην απόφαση του Χρυσοχοϊδη να εγκαταστήσει στον Πειραιά την FRONTEX, ένα στρατιωτικο-αστυνομικό μηχανισμό που ευθύνεται για τις δολοφονίες εκατοντάδων μεταναστών και προσφύγων στα σύνορα.

Το αντιρατσιστικό κίνημα για να μπορεί να είναι αποτελεσματικό χρειάζεται την κοινή δράση κινημάτων, πρωτοβουλιών, οργανώσεων της αριστεράς για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μεταναστών, για τη συγκρότηση ενός μετώπου μεταναστών και ντόπιων εργατών στην αντιμετώπιση των προβλημάτων τους και για την απόκρουση φασιστικών και ακροδεξιών προκλήσεων. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλείται να παίξει κρίσιμο ρόλο στη δημιουργία μετωπικών κινήσεων κατά του ρατσισμού σε κεντρικό και τοπικό επίπεδο, κάνοντας συστηματικά και διαρκώς καλέσματα για κοινή δράση και συντονισμό στις υπόλοιπες δυνάμεις της αριστεράς και του αντιρατσιστικού κινήματος. Η αξία μιας τέτοιας παρέμβασης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ γίνεται ακόμα μεγαλύτερη σε μια περίοδο που το ΚΚΕ μιλάει για τα δικαιώματα των μεταναστών αλλά χωρίς να οργανώνει καμιά σοβαρή κινητοποίηση για την υπεράσπισή τους και ο ΣΥΡΙΖΑ, στο πλαίσιο της δεξιάς αναδίπλωσής του, προσπαθεί να αποφύγει το ζήτημα παραπέμποντάς το στην «επιτροπή δικαιωμάτων» του.

 

Ε) Αριστερά και αντικαπιταλιστικά σε όλα τα μέτωπα της περιόδου

Ταυτόχρονα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θέλουμε να παρέμβει μαχητικά σε όλα τα πολιτικά μέτωπα που ανοίγουν την επόμενη περίοδο.

 

ü      Στο μέτωπο της καταστολής να παλέψουμε για την κατάργηση των τρομονόμων και όλων των νόμων που ψαλιδίζουν τα δημοκρατικά, πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα και περιορίζουν τη λαϊκή κυριαρχία (άσυλο, αφοπλισμός αστυνομίας κλπ).

ü      Να αγωνιστούμε ενάντια στο ξεκλήρισμα της φτωχομεσαίας αγροτιάς. Να παλέψουμε για κατοχύρωση, εγγύηση και βελτίωση του εισοδήματος των φτωχομεσαίων αγροτών. Ενίσχυση του αυτόνομου ταξικού διεκδικητικού τους κινήματος ενάντια στα καρτέλ των μεγαλεμπόρων και των εταιριών τροφίμων. Όχι στην αντιαγροτική πολιτική της ΕΕ. Όχι στη μετατροπή του γενετικού υλικού σε ιδιοκτησία των πολυεθνικών και στους γενετικά μεταλλαγμένους σπόρους και τρόφιμα. Ανάπτυξη των παραγωγικών συνεταιρισμών των εργαζόμενων αγροτών για την κατοχύρωση του εισοδήματος και των δικαιωμάτων τους. Αυξήσεις στους μισθούς και ασφαλιστική κάλυψη των εργατών γης.

ü      Στο μέτωπο της εκπαίδευσης για να υπερασπίσουμε την Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία. Να αντισταθούμε στην επέκταση μιας αντιδραστικής επιχειρηματικής λογικής σε όλες τις βαθμίδες με το πρόσχημα της «ψηφιακής τάξης». Να αντισταθούμε στην εφαρμογή της «Μπολόνια», την αποσύνδεση πτυχίων και επαγγελματικών δικαιωμάτων, την νομιμοποίηση των ιδιωτικών ΑΕΙ, την πειθάρχηση των φοιτητών. Να παλέψουμε για Δημόσια και δωρεάν Παιδεία σε όλες τις βαθμίδες:Αύξηση των δαπανών. Ενιαίο 12χρονο Σχολείο. Ενιαία Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση. Όχι στην πρόσδεση της εκπαίδευσης στις ανάγκες των επιχειρήσεων και του κεφαλαίου. Όχι στα ιδιωτικά ΑΕΙ, να καταργηθούν τα ΚΕΣ. Να καταργηθεί ο αντιδραστικός Νόμος Πλαίσιο. Υπεράσπιση του Πανεπιστημιακού Ασύλου – το Άσυλο ανήκει σε όλο το λαό.

ü      Στο μέτωπο της πάλης ενάντια στον πόλεμο, τον ιμπεριαλισμό, τον εθνικισμό να πούμε όχι στην ευθυγράμμιση των αστικών κυβερνήσεων με τα ιμπεριαλιστικά σχέδια και τις επιδιώξεις ΗΠΑ – ΝΑΤΟ και ΕΕ. Να απαιτήσουμε: Επιστροφή όλων των ελληνικών στρατευμάτων. Κλείσιμο όλων των βάσεων. Κατάργηση των δυσβάσταχτων εξοπλιστικών προγραμμάτων. Αλληλεγγύη και κοινή πάλη με τους λαούς των Βαλκανίων για τα δικαιώματα των λαών και των μειονοτήτων. Όχι στα προτεκτοράτα και στις ιμπεριαλιστικές αλλαγές συνόρων. Στήριξη όλων των αντιϊμπεριαλιστικών – αντιπολεμικών κινημάτων, ειρήνη και φιλία με τους λαούς της περιοχής.

ü       Ιδιαίτερη σημασία στην παρέμβαση σε ζητήματα που αφορούν το περιβάλλον. Η πρόσφατη αποτυχία της συνόδου της Κοπεγχάγης συνιστά ένα μεγάλο καμπανάκι για την ανάγκη κινητοποίησης στο ζήτημα του περιβάλλοντος. Η «Κοπεγχάγη» είναι πραγματικά αποκαλυπτική για την υποκρισία των ιμπεριαλιστικών κυβερνήσεων και του παγκόσμιου κεφαλαίου που αρνούνται να πάρουν στοιχειωδώς κάποια μέτρα μπροστά στο κίνδυνο απώλειας των κερδών και των συμφερόντων τους. Η «Κοπεγχάγη» όμως επιβεβαιώνει και την ύπαρξη ενός σημαντικού παγκόσμιου κινήματος που αμφισβητεί τα θέσφατα της καπιταλιστικής ανάπτυξης: τη μεγιστοποίηση του κέρδους, την ιδιωτικοποίηση φυσικών/κοινωνικών αγαθών, τον παράλογο ανταγωνισμό. Στην Ελλάδα, το ζήτημα της οικολογίας αποκτάει ιδιαίτερη σημασία απέναντι στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, που υποτίθεται ότι έχει μεγάλη ευαισθησία. Οι πρώτες ενέργειες όμως τους νεοσυσταθέντος «υπουργείου περιβάλλοντος», με το νομοσχέδιο για τα δάση και την πρόταση της «διπλής ανάπλασης» στον Ελαιώνα, καταδεικνύουν ότι η περίφημη «πράσινη ανάπτυξη» βασικά προσαρμόζεται στα συμφέροντα των καταπατητών, των real estates και των κατασκευαστικών εταιρειών. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλείται να είναι παρούσα σε όλες τις μάχες για την υπεράσπιση του περιβάλλοντος αναδεικνύοντας τη μεγάλη σημασία που έχουν ζητήματα όπως η κλιματική αλλαγή, η καταστροφή των οικοσυστημάτων κ.ά. και προβάλλοντας την ανάγκη μιας ανατρεπτικής απάντησης στο σύστημα που τα γεννά. Ταυτόχρονα συμμετέχει ενεργά σε τοπικές κινήσεις που αναπτύσσονται στις μεγάλες πόλεις και την περιφέρεια για την υπεράσπιση περιβαλλοντικών ζητημάτων (π.χ. ελεύθεροι χώροι, εγκαταστάσεις κεραιών κινητής τηλεφωνίας κ.ά.), ενισχύοντας τη ριζοσπαστική εμβάθυνσή τους απέναντι σε λογικές «έντιμου συμβιβασμού».

 

ΣΤ) Η επιμονή στη μετωπική ενότητα της αντικαπιταλιστικής – επαναστατικής αριστεράς και της ριζοσπαστικής οικολογίας. Η αναζήτηση της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής προοπτικής. Το δυνάμωμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Βασική προτεραιότητα και στρατηγική επιδίωξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι η μετωπική συγκρότηση και ενότητα της αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής και κομμουνιστικής αριστεράς και της ριζοσπαστικής οικολογίας, η προσπάθεια για να διαμορφώσουμε μια Αριστερά ικανή να αποτελέσει πραγματικό αντίπαλο δέος στη βαρβαρότητα του σύγχρονου καπιταλισμού.

Μέσα σε όλη τη συγκυρία της κρίσης αναδεικνύεται πόσο απατηλή είναι οποιαδήποτε λογική συμβιβασμού με την καπιταλιστική πραγματικότητα, οποιαδήποτε αυταπάτη περί της δυνατότητας ενός «καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο».

Αντίθετα, αναδεικνύεται η σημασία της αντικαπιταλιστικής προοπτικής και η επιμονή στην ανάγκη της ρήξης με το καπιταλισμό, δικαιώνεται η θέση ότι οι επαναστάσεις εξακολουθούν να είναι «εικόνες από το μέλλον», γίνεται επιτακτική η αναζήτηση μιας νέας σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής προοπτικής.

Όμως, αυτή η αντικαπιταλιστική προοπτική δεν αφορά μόνο το μέλλον, αλλά και το παρόν. Αυτή είναι που σήμερα μπορεί να οριοθετηθεί πειστικά απέναντι στην ιδεολογική τρομοκρατία των εκπροσώπων του κεφαλαίου, αυτή μπορεί να ενισχύσει τη λογική της συνολικής ανατροπής της επίθεσης του κεφαλαίου, αυτή μπορεί να βοηθήσει να εντοπίσουμε τους κρίσιμους κόμβους που πρέπει να αποτελέσουν στόχο του κινήματος.

Σε αυτό το πλαίσιο η συζήτηση για την «εναλλακτική απάντηση» στον καπιταλισμό, για μια νέα σοσιαλιστική και κομμουνιστική απόπειρα δυναμώνει ανάμεσα στους αγωνιστές και την μαχόμενη πρωτοπορία των αγώνων. Πράγματι όσο οι αντιθέσεις και τα καταστροφικά αδιέξοδα του καπιταλισμού βαθαίνουν το ερώτημα της «άλλης κοινωνίας» θα αποκτά δραματική επικαιρότητα.

Η εξάπλωση της φτώχειας μέσα στη εποχή των πιο μεγάλων παραγωγικών δυνατοτήτων του ανθρώπου ακόμα και στις χώρες του «αναπτυγμένου κόσμου», η εκμετάλλευση, η καταπίεση και ο κρατικός αυταρχισμός, η οικολογική καταστροφή και η αποτυχία του καπιταλισμού να εξασφαλίσει την ίδια την επιβίωση του πλανήτη, η εξάπλωση των πολεμικών αναμετρήσεων κάνουν επίκαιρο το όραμα μιας νέας χειραφέτησης και ελευθερίας από τα δεσμά το κέρδους, της αγοράς, της ιδιοκτησίας. Ούτε η επαναφορά «εκμεταλλευτικών καθεστώτων» του «υπαρκτού» σαν πρότυπο και προοπτική από το ΚΚΕ, ούτε ο «ανθρώπινος καπιταλισμός» του ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να απαντήσουν.

Ο σοσιαλισμός και ο κομμουνισμός για εμάς δεν είναι μουσειακές αναφορές, αλλά πραγματικές ιστορικές δυνατότητες. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα συμβάλει το επόμενο διάστημα με μάχιμο τρόπο στον τόσο αναγκαίο στην αριστερά διάλογο για τον σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό της εποχής μας.

Σε αυτό το πλαίσιο η αναζήτησή μας εξακολουθεί να ορίζεται από τον τρόπο που την περιγράψαμε στην ιδρυτική μας διακήρυξη:

«Αντί για την αυταπάτη ενός «καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο» εμείς υποστηρίζουμε ότι δεν υπάρχει άλλη στρατηγική εναλλακτική λύση στον καπιταλισμό, εκτός από την κοινωνική επανάσταση και την εξουσία των εργαζόμενων που θα οργανώσει την πορεία προς μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση στη χώρα μας, την Ευρώπη και τον κόσμο. Με την αυτόνομη πολιτική συγκρότηση της εργατικής τάξης σε κυρίαρχη τάξη. Θεμελιωμένη σε όργανα εργατικής δημοκρατίας και αυτοδιεύθυνσης των εργαζόμενων. Με την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής. Με τον κοινωνικό δημοκρατικό σχε­διασμό σε όλα τα κοινωνικά ζητήματα. Με πολιτικά, συνδικαλιστικά, ατομικά δικαιώματα και ελευθερίες, πολύ ανώτερα από αυτά που έδωσαν οι αστικές δημοκρατίες. Σε μια κοινωνία με επίκεντρο όχι το κέρδος, την εκμετάλλευση και την καταπίεση, αλλά τον άνθρω­πο και τις ανάγκες του. Για την εγκαθίδρυση της κοινωνίας των ελεύθερα συνεταιρισμένων παραγωγών, για την κατάργηση των τάξεων και το «μαρασμό» του κράτους. Για το «βασίλειο της ελευθερίας» απέναντι στο «βασίλειο της ανάγκης». Για να προχωρήσει ο κόσμος στη σοσιαλιστική και την κομμουνιστική οργάνωση της κοινωνίας!

Και γι’ αυτό το λόγο εκτιμούμε ότι σήμερα υπάρχει ανάγκη με τρόπο αυτοτελή να ενισχυθεί η πολιτική παρουσία της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής αριστεράς, γι’ αυτό και θέλουμε να βαθύνει η δημοκρατική πολιτική λειτουργία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, γι’ αυτό και επιμένουμε στην ανοιχτή πρόσκληση σε συναγωνιστές και άλλες τάσεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς να συμμετέχουν στην διαδικασία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Σε αυτό το πλαίσιο θέλουμε το επόμενο διάστημα να ενισχυθεί η μαζική παρέμβαση, η πολιτική συγκρότηση και η δημοκρατική λειτουργία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Έχουμε ήδη δείξει ότι μπορούμε να είμαστε ένα εγχείρημα με προοπτική και ικανότητα παρέμβασης σε μεγάλες μάχες. Η συγκυρία διαμορφώνει νέες δυνατότητες για το εγχείρημά μας. Η κρίση του καπιταλισμού και η όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων, η στρατηγική κρίση του ρεφορμισμού, η πιθανότητα αποδέσμευσης κομματιών από τη βάση της σοσιαλδημοκρατίας, επιτρέπουν να πλαισιωθεί το εγχείρημά μας από ένα ευρύτερο δυναμικό, να παίξουμε σημαντικότερο ρόλο παρά ποτέ.

Σε αυτό θα συμβάλει και η προσπάθεια για δημοκρατική συγκρότηση και λειτουργία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με βασικό στόχο την ένταξη περισσότερου κόσμου και ειδικά ανένταχτων αγωνιστών και αγωνιστριών στις γραμμές της και την καλύτερη συζήτηση και συλλογική διαμόρφωση της πολιτικής κατεύθυνσης. Θα συνεχίσουμε σαν ένα μέτωπο οργανωμένων δυνάμεων και ανένταχτων αγωνιστών της αντικαπιταλιστικής αριστεράς που παρεμβαίνει όχι μονάχα κεντρικά αλλά και τοπικά, εγγράφει μέλη και λειτουργεί μέσα από τοπικές συνελεύσεις οι οποίες εκλέγουν και τοπικές συντονιστικές επιτροπές, που προετοιμάζει πανελλαδική συνέλευση αντιπροσώπων και εκλέγει πανελλαδικό συντονιστικό.

Τα μάτια όλου του κόσμου είναι στραμμένα στην Ελλάδα. Οι καπιταλιστές κοιτάζουν με φόβο και ανησυχία τον «αδύναμο κρίκο» του συστήματός τους. Οι εργάτες της Ευρώπης, και όχι μόνο, ψάχνουν μέσα στις απεργίες και τους αγώνες στην Ελλάδα, το παράδειγμα για την δική τους εναλλακτική εργατική λύση. Ας κάνουμε ως ΑΝΤΑΡΣΥΑ ό,τι καλύτερο μπορούμε για να προβάλουμε ακόμα περισσότερο αυτήν την εναλλακτική αντικαπιταλιστική προοπτική, δείχνοντας ότι οι αγώνες που ξεσπάνε έχουν ένα δυνατό πολιτικό στήριγμα, μια νέα αντικαπιταλιστική και επαναστατική αριστερά που δυναμώνει!