Το πρώτο βήμα έδειξε πως μπορούμε…

 

                                                                                                   Του Χρίστου Μπίστη*

 

Το πρώτο βήμα έγινε. Και ήταν θετικό. Ήταν η ίδια η συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε θετική πολιτική κατεύθυνση από 10 οργανώσεις που είχαν πρωτοστατήσει στους αγώνες της περιόδου. Ήταν η κοινή εκλογική τους παρέμβαση που συζητήθηκε πλατιά. Αλλά και η θετική εκλογική καταγραφή, που παρά τον αποκλεισμό από τα ΜΜΕ, σταθεροποίησε μια ορισμένη εκλογική απήχηση, αποφεύγοντας τη σοβαρή μείωση σε ψήφους που χαρακτήριζε άλλες δυνάμεις της Αριστεράς. Ωστόσο η ίδια αυτή εκλογική καταγραφή του 0,43% και των 22.000 ψήφων -τη στιγμή που εκατομμύρια εργαζόμενοι έστρεφαν την πλάτη στα μεγάλα αστικά κόμματα αλλά και στα κόμματα της ρεφορμιστικής Αριστεράς, για να επιλέξουν τη λιγότερο επώδυνη για τους κρατούντες διαμαρτυρία της Αποχής- αποτελεί ταυτόχρονα ένα δείκτη της μεγάλης απόστασης που μας χωρίζει ακόμα απ’ την κατάχτηση εκείνης της πολιτικής φερεγγυότητας και αποτελεσματικότητας που απαιτείται για ν’ αποκτήσουν πολιτική έκφραση οι σύγχρονες αναζητήσεις και οι αγωνίες των εργαζόμενων και της νεολαίας. Και επειδή είναι πια ζήτημα ζωής για τον κόσμο της εργασίας, στις συνθήκες της πιο καταλυτικής κρίσης του καπιταλισμού εδώ και 80 χρόνια, η επαναστατική και κομμουνιστική Αριστερά να βγει από το περιθώριο όπου θέλουν να την κρατούν εχθροί και ψεύτικοι φίλοι, είναι ανάγκη κι εμείς να αξιοποιήσουμε το αξιόλογο στελεχικό και ανθρώπινο δυναμικό που έχει συσπειρωθεί στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, για να ριζώσουμε σε κάθε κοινωνικό χώρο, για να πάψουμε να βλέπουμε συχνά μόνο το δέντρο χάνοντας το δάσος, για να αναλάβουμε συνολικές πολιτικές ευθύνες απέναντι στην εργατική τάξη και το λαό στην κρίσιμη περίοδο που έχουμε μπροστά μας.

Οι ευρωεκλογές της 7 του Ιούνη κατέγραψαν σ’ ένα βαθμό, παράλληλα με την οικονομική, και την κρίση των κυρίαρχων πολιτικών κομμάτων και του πολιτικού συστήματος στην Ευρώπη και τη χώρα μας. Την αποξένωση και απογοήτευση για το αντιδημοκρατικό, γραφειοκρατικό και αντεργατικό οικοδόμημα της ΕΕ. Τη μείωση των δυνάμεων της Δεξιάς ακόμα κι όταν κέρδιζαν τις εκλογές, την αποδοκιμασία των σοσιαλφιλελεύθερων κομμάτων της Σοσιαλδημοκρατίας που έχουν ταυτιστεί με την αντιλαϊκή πολιτική των τελευταίων δεκαετιών, την ανυπαρξία πειστικής εναλλακτικής διεξόδου απ’ τη μεριά της Αριστεράς που δεν έχει κατορθώσει να βγει απ’ την κρίση των τελευταίων δεκαετιών, την ενίσχυση ακροδεξιών και εθνικιστικών ρευμάτων που θα επιτείνουν τη βαρβαρότητα της κρίσης του συστήματος, στο βαθμό που οι αγωνίες και τα αγωνιστικά ξεσπάσματα των εργαζόμενων και της νεολαίας δεν θα μπορούν να αποκτήσουν πολιτική έκφραση και προοπτική.

Αντίστοιχα στη χώρα μας μετά την ήττα τους οι νέοι «αρχιερείς της διαφθοράς» της ΝΔ δεν θα πετύχουν καμιά σταθεροποίηση με το βούρδουλα και το ρατσισμό σύμφωνα με τις υπαγορεύσεις του ακροδεξιού ΛΑΟΣ και της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής, υποχρεωμένοι καθώς είναι να προωθούν ταυτόχρονα τα νέα αντιλαϊκά πακέτα της ΕΕ και του κεφαλαίου. Το «μικρότερο κακό» του ΠΑΣΟΚ αποδείχνεται κι αυτό ανύπαρκτο όταν, απόλυτα ευθυγραμμισμένο με τα ίδια συμφέροντα, κάνει σήμερα πλάτες ακόμα και στα ρατσιστικά πογκρόμ της ΝΔ. Να γιατί αφετηρία και για την απομόνωση της Ακροδεξιάς που επιχειρεί να σηκώσει κεφάλι δεν μπορεί παρά να είναι ένα αυθεντικό κίνημα για την υπεράσπιση και διεύρυνση κατακτήσεων και δικαιωμάτων Ελλήνων και ξένων εργαζόμενων και όχι οι «δημοκρατικές ευαισθησίες» των αστικών κομμάτων που τις γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια όποτε χρειαστεί. Ένα κίνημα στηριγμένο πρώτα και κύρια στις δυνάμεις των ίδιων των εργαζόμενων, που καμιά σχέση δεν έχει με τη «γαλαζοπράσινη οικολογία»-δεκανίκι  κάθε αστικής κυβέρνησης,  μακριά απ’ τον επιφανειακό «κινηματισμό», τη «θεσμολαγνεία-ευρωλαγνεία» και τον αθεράπευτο παραγοντισμό του ΣΥΡΙΖΑ που απορρίπτουν πια και οι οπαδοί του, σε αντίθεση την λογική της ήττας και της υποταγής του λεγόμενου ΚΚΕ που αντί για νικηφόρους αγώνες το μόνο που επιδιώκει, χωρίς να τα καταφέρνει, είναι η εκλογική του ενίσχυση, που καπηλεύεται ηρωικούς αγώνες του παρελθόντος χωρίς αυτοκριτική για προδοτικά λάθη της ηγεσίας του.

Κι εδώ είναι η μεγάλη πρόκληση για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ: ξεπερνώντας υποκειμενισμούς και ιδεοληψίες, να στηριχτεί στην ίδια την πραγματικότητα για να αλλάξει την πραγματικότητα.

Να μην υποτιμήσει, ούτε να υπερτιμήσει τον αντίπαλο, με τη στήριξη πρώτα και κύρια στο ίδιο το μαζικό κίνημα, με την εκμετάλλευση αντιθέσεων, με την ενότητα της  Αριστεράς και κάθε ταξικά συνειδητού εργαζόμενου, για νίκες και κατακτήσεις.

Να απαλλαγεί απ’ το μηδενισμό αλλά και απ’ τη συγκάλυψη αδυναμιών του επαναστατικού κινήματος, για να αξιοποιήσει καταχτήσεις υπέρ της επεξεργασίας ενός επαναστατικού προγράμματος, με τη μελέτη του σύγχρονου καπιταλισμού στον κόσμο και τη χώρα μας, για την επαναστατική έξοδο απ’ την καπιταλιστική βαρβαρότητα, για το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό της εποχής μας.

Να διαφυλάξει τέλος ως κόρη οφθαλμού την ενότητα που έχει καταχτήσει, απομονώνοντας κάθε διχαστική μικροκομματική υπονόμευση, για να μπορέσει να γίνει υπόδειγμα και προπομπός μετωπικής ενότητας για όλη την επαναστατική και κομμουνιστική Αριστερά.

 

 

*στέλεχος του Ε.Κ.Κ.Ε.