Get Adobe Flash player

Επικαιρότητα

Επανέκδοση του βιβλίου του Κλάους Κραϊμάιερ για τον Γιόρις Ίβενς

Επανεκδώσαμε πρόσφατα, σχεδόν σαράντα πέντε χρόνια μετά την πρώτη

του παρουσίαση στο ελληνικό κοινό από τις εκδόσεις ΝΑ ΥΠΗΡΕΤΟΥΜΕ

ΤΟ ΛΑΟ, το βιβλίο του Κλάους Κραϊμάιερ για τον μεγάλο Ολλανδό

κινηματογραφιστή Γιόρις Ίβενς, «περιπλανώμενο ντοκιμαντερίστα» και

«οπτικό ποιητή» του σινεμά, όπως έγινε πλατιά γνωστός.

«Πιστεύω πως ένας επαναστάτης σκηνοθέτης και ντοκιμενταρίστας

πρέπει να στραφεί προς τα καυτά σημεία της ιστορίας, όπως έκανα εγώ

σε όλη μου τη ζωή, προκειμένου να κάνει ταινίες που διαφέρουν από το

απλό ρεπορτάζ εν θερμώ. Ταινίες που δεν μένουν πιστές πάση θυσία στη

λεγόμενη επικαιρότητα, αλλά προσπαθούν να αποκαλύψουν τη βαθιά

αλήθεια των πραγμάτων. Δεν πρόκειται για την απεικόνιση της

επιφανειακής αυθεντικότητας των γεγονότων, αλλά για την εμβάθυνση

σε αυτά. Με άλλα λόγια, να ανακαλύψουμε πραγματικά τον

άνθρωπο». Με βάση αυτή την πίστη του, ο Ίβενς πάλεψε να κάνει την

τέχνη του όχι μόνο βαθιά ανθρώπινη, αλλά και χρήσιμη στους λαούς για

τους αγώνες τους, για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους και την

πραγμάτωση των ελπίδων τους: «Ο λαός θα απαιτήσει έναν

κινηματογράφο ζωντανό και που θα είναι χρήσιμος για τον αγώνα του»

έλεγε.

Επί έξι δεκαετίες, ο φακός του Γιόρις Ίβενς κατέγραφε και ανέλυε με

τρόπο μοναδικό την πραγματικότητα. Εξακολουθούμε να πιστεύουμε,

λοιπόν, όπως αναφέρεται στο σημείωμα της πρώτης έκδοσης, πως η

πάντα επίκαιρη δουλειά του μπορεί να συμβάλει στο δυνάμωμα ενός

κινηματογράφου που θα στέκεται δίπλα στον αγώνα του ελληνικού και

κάθε άλλου λαού για ψωμί, δουλειά, δημοκρατία και εθνική

ανεξαρτησία.

 

 

Η Λαϊκή Εξέγερση του Νοέμβρη παραμένει άφθαρτη

 

Σχεδόν μισό αιώνα μετά, η Λαϊκή Εξέγερση του Νοέμβρη είναι βαθιά χαραγμένη και άφθαρτη στη λαϊκή συνείδηση, εμπνέοντας τους αγώνες του σήμερα για ψωμί – παιδεία – ελευθερία.

Ε

ίχαν περάσει εξίμισι χρόνια φασιστικής διακυβέρνησης από τη λαομίσητη αμερικανόδουλη χούντα, όταν μια αυθεντική επαναστατική πρωτοβουλία πρωτοπόρων επαναστατικών δυνάμεων, ανάμεσά τους και του ΕΚΚΕ, οδήγησε, με την κατάληψη του Πολυτεχνείου, σε έναν παλλαϊκό αντιφασιστικό αντιιμπεριαλιστικό ξεσηκωμό – τομή στη νεότερη ιστορία του εργατικού και λαϊκού μας κινήματος. Οι εργαζόμενοι και η νεολαία ανακάλυπταν έτσι την καταλυτική δύναμη του ανεξάρτητου, ταξικού μαζικού κινήματος· ανακτούσαν την εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους σε αντιπαράθεση με τον ρεφορμισμό και τις επαγγελίες του για «ειρηνική μετεξέλιξη» υπό την ηγεμονία της αστικής αντιπολίτευσης· ανέτρεπαν τη μοναδική επιλογή επιβίωσης του χουντικού καθεστώτος, την «ομαλοποίηση» του Μαρκεζίνη, ανοίγοντας το δρόμο για την κατάρρευσή του λίγους μήνες αργότερα.

Η φετινή επέτειος μας βρίσκει σε μια πολιτική συγκυρία όπου κυβέρνηση και όλο το αστικό σύστημα προετοιμάζουν τους εργαζόμενους, αυτούς που μέχρι σήμερα η ζωή τους δεν ήταν παρά ένας εφιάλτης αλλεπάλληλων μνημονίων, ανεργίας, ακρίβειας, ανέχειας και ραγδαίας φτωχοποίησης, για ακόμα χειρότερες εξελίξεις. Αυτό μας υπόσχονται!

Σ

την Ουκρανία ο πόλεμος «δι’ αντιπροσώπου» της «συλλογικής Δύσης» και του ΝΑΤΟ με τη Ρωσία, αλλά και η απειλή δημιουργίας ενός δεύτερου μετώπου εναντίον της Κίνας, γεννούν απρόβλεπτους κινδύνους, με αναφορές ακόμα και στην πιθανότητα  χρήσης πυρηνικών. Η κυβέρνηση της Ν.Δ. όχι μόνο συντάσσεται πλήρως με τη βρόμικη προπαγάνδα ΗΠΑ-ΕΕ, αλλά  και δεν παύει να στέλνει, εν κρυπτώ,  στρατιωτικό υλικό στην Ουκρανία, εμπλέκοντας όλο και βαθύτερα τη χώρα, με τον ίδιο τον πρωθυπουργό να δηλώνει ανοιχτά «είμαστε σε πόλεμο με τη Ρωσία». Βάσεις, λιμάνια, θάλασσα και αέρας, έχουν παραδοθεί στα σχέδια ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, σε εφαρμογή του δόγματος «ανήκομεν εις την Δύσιν», που σήμερα περιλαμβάνει τη «στρατηγική σχέση με τις ΗΠΑ». Μια σχέση που καλλιέργησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και αναβάθμισε περαιτέρω η κυβέρνηση της Ν.Δ. με την επ’ αόριστον παραμονή των βάσεων και τους δυσβάσταχτους εξοπλισμούς.

Στην περιοχή μας οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί διαπλέκονται με τις επιδιώξεις των αστικών τάξεων Ελλάδας-Τουρκίας. Η ΝΔ έχει παραδώσει πλήρως την Ελλάδα στις ΗΠΑ, δηλώνοντας ότι η χώρα είναι «δεδομένη», ενώ το καθεστώς Ερντογάν εξυφαίνει τα επεκτατικά του σχέδια φροντίζοντας να αξιοποιεί τις συγκυρίες και να πατάει σε δύο βάρκες, ελπίζοντας να επιβραβευτεί. Η ανακάλυψη των ενεργειακών κοιτασμάτων περιέπλεξε περισσότερο την κατάσταση, αφού στο γενικότερο παζάρι για την εκμετάλλευσή τους υπεισέρχεται τώρα και η προσπάθεια απεξάρτησης της Δύσης από τους ρωσικούς υδρογονάνθρακες, αλλά και τα συμφέροντα που προωθούν τη λεγόμενη «πράσινη ενέργεια». Και εδώ για ΗΠΑ-ΕΕ-ΝΑΤΟ δεν υπάρχει ούτε κυριαρχία, ούτε σύνορα, παρά μόνο «ενιαίος επιχειρησιακός χώρος» για τα σχέδια τους απέναντι στα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα και ενάντια στα πραγματικά συμφέροντα των λαών της περιοχής.

Σ’ αυτό το πλαίσιο η όποια «λύση» τεκταίνεται για το Κυπριακό διαπλέκεται με την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ενεργειακών κολοσσών για το μοίρασμα των «οικοπέδων». Μόνο ο αγώνας για μια Κύπρο ενιαία, ανεξάρτητη, κοινωνικά δίκαιη και αντιιμπεριαλιστική, με μία κρατική κυριαρχία, είναι η απάντηση απέναντι στα σχέδια των ξένων κέντρων. Μια λύση με αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής, χωρίς ξένες βάσεις, εγγυήτριες δυνάμεις και άλλους στρατούς, έξω από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

Περισσότερα...

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 11 ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

 

Σ

τις 16/11/2022 θα ξεκινήσει στο Εφετείο η εκδίκαση της υπόθεσης των 11 Τούρκων αγωνιστών, οι οποίοι διεκδικούν την αναίρεση της απόφασης της 19ης Ιουλίου 2021, με την οποία καταδικάστηκαν, με βάση τον αντιτρομοκρατικό νόμο,  σε εξοντωτικές ποινές κάθειρξης, συνολικά 333 ετών. Αυτό μεταφράζεται σε 30 χρόνια για τον καθένα τους, σε μια δίκη παρωδία που καταπάτησε στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα και διεξάχθηκε κεκλεισμένων των θυρών στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού. Παραβιάζοντας την αρχή της δημοσιότητας της δίκης, επιτράπηκε μόνο ένας μάρτυρας υπεράσπισης ανά κατηγορούμενο και γενικότερα η υπεράσπισή τους συναντούσε συνεχώς εμπόδια, αφού τόσο οι μάρτυρες υπεράσπισης και οι δικηγόροι κατά την αγόρευσή τους, όσο και οι αγωνιστές κατά την απολογία τους διακόπτονταν συνεχώς. Το αποκορύφωμα ήταν το άγριο ξυλοκόπημα των αγωνιστών μέσα στη δικαστική αίθουσα χωρίς να τους επιτραπεί να μεταφερθούν στο νοσοκομείο και να υποβληθούν σε ιατροδικαστική εξέταση. Διατυπώθηκε μάλιστα η απαίτηση να συνεχιστεί η δίκη τους, παρά την αποχή στην οποία προχώρησαν οι δικηγόροι τους σε ένδειξη διαμαρτυρίας.

Παρότι δεν υπήρχε κανένα αποδεικτικό στοιχείο σε βάρος τους, αφού άλλωστε ο βασικός μάρτυρας κατηγορίας της αντιτρομοκρατικής επιβεβαίωσε ότι δεν είχαν διαπράξει κάτι που να σχετίζεται με τρομοκρατία, καταδικάστηκαν με βάση τον αντιτρομοκρατικό νόμο. Δεν υπήρξε ούτε καν εξατομίκευση των κατηγοριών στον καθένα. Για όλους αυτούς τους λόγους, οι αγωνιστές ξεκίνησαν απεργία πείνας στις 6/10.

Περισσότερα...

 

Το ΕΚΚΕ αποχαιρετά τον σ. Α. Βογιατζόγλου

Με θλίψη πληροφορηθήκαμε τον θάνατο του συντρόφου Αντρέα Βογιατζόγλου, ιστορικού στελέχους της επαναστατικής αριστεράς και γραμματέα του καθοδηγητικού οργάνου του ΚΚΕ (μ-λ).

Ο σύντροφος Αντρέας ήταν παρών σε όλους τους αγώνες. Από την περίοδο της χούντας, παίρνοντας μέρος στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, μέχρι το τέλος της ζωής του δε σταμάτησε να αγωνίζεται ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Ακόμα και όταν οι συνθήκες ήταν δύσκολες, όπως στη δεκαετία του ’80, παρέμεινε πιστός και συνεπής στις ιδέες του. Ακούραστος πάλευε πάντα για την ανασυγκρότηση του επαναστατικού και κομμουνιστικού κινήματος.

Ο Αντρέας Βογιατζόγλου ήταν από εκείνους τους αγωνιστές που αποτελούν παράδειγμα υπομονής, επιμονής, συντροφικότητας και τιμιότητας, γι’ αυτό θα εμπνέει τους αγώνες του μέλλοντος.

Εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στους συντρόφους και στην οικογένειά του.

 

Ο αγώνας του Γιάννη Μιχαηλίδη είναι δίκαιος!

Καταγγέλλουμε την προκλητική απόφαση του Συμβουλίου Εφετών Λαμίας να απορρίψει για άλλη μια φορά την έφεση του απεργού πείνας Γιάννη Μιχαηλίδη, που απολύτως νόμιμα διεκδικεί την υπό όρους απόλυσή του, έχοντας εκτίσει το απαιτούμενο από τον νόμο μέρος της ποινής του. Το αιτιολογικό ότι υπάρχει κίνδυνος να επαναλάβει τα «βαρύτατα» εγκλήματά του γίνεται ακόμα πιο εξοργιστικό από τη στιγμή που είναι πασίγνωστο ότι αποφυλακίζονται μια σειρά από αποβράσματα του κοινού ποινικού δικαίου και καταδικασμένοι παιδοβιαστές, δολοφόνοι ανηλίκων, Χρυσαυγίτες και άλλα τέτοια συστημικά μπουμπούκια. Ο αγώνας του Γιάννη Μιχαηλίδη είναι δίκαιος και η μεταχείριση του είναι εκδικητική, αυταρχική και δολοφονική. Στεκόμαστε και θα στεκόμαστε στο πλάι του στον δίκαιο αγώνα του για να ισχύσουν και στην περίπτωσή του οι νόμοι που το ίδιο το αστικό κράτος θεσπίζει, για να εφαρμόζει στη συνέχεια επιλεκτικά και κατά περίπτωση στους ευνοούμενούς του.

Καταγγέλλουμε επίσης απερίφραστα το όργιο καταστολής που εξαπολύθηκε προκειμένου να παρεμποδιστεί η προγραμματισμένη διαδήλωση αλληλεγγύης στον Γ. Μιχαηλίδη. Τα όργανα του «νόμου και της τάξης» βιαιοπράγησαν απρόκλητα και αδιάκριτα με χυδαιολογίες και απειλές, χρησιμοποιώντας κάθε μέσο (κρότου λάμψης, δακρυγόνα, ξυλοδαρμούς, συλλήψεις, προσαγωγές) και παραβιάζοντας ανενδοίαστα τα στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα όσων συγκεντρώθηκαν για να εκφράσουν τη συμπαράστασή τους στον απεργό πείνας.

Τέτοιου είδους αποφάσεις από την πλευρά της δικαιοσύνης θυμίζουν άλλες, μαύρες εποχές και η συνεχής διολίσθηση σε αντιδημοκρατικές, αυταρχικές και βάναυσες πρακτικές είναι ενδεικτική του φόβου που προκαλεί στους κυβερνώντες και στο κράτος η πιθανότητα μιας λαϊκής έκρηξης. Μιας έκρηξης που γίνεται όλο και πιο πιθανή όσο η οικονομική κρίση γονατίζει τον κόσμο της δουλειάς, όσο η ανεργία γιγαντώνεται, όσο η χώρα σημειώνει πρωτιά στους θανάτους από covid, όσο όλη η Ελλάδα καίγεται, όσο η σήψη εξαπλώνεται, όσο η ζωή μας γίνεται όλο και πιο αβίωτη.

Η λαϊκή οργή δεν τιθασεύεται με την καταστολή.

Η πάλη για δημοκρατικά δικαιώματα και για τη ζωή θα συνεχιστεί μέχρι να ανατραπεί η στυγνή και βάρβαρη πολιτική της κυβέρνησης και των παρατρεχάμενών της.

 

Ο αγώνας του Γιάννη Μιχαηλίδη είναι δίκαιος!

Καταγγέλλουμε την προκλητική απόφαση του Συμβουλίου Εφετών Λαμίας να απορρίψει για άλλη μια φορά την έφεση του απεργού πείνας Γιάννη Μιχαηλίδη, που απολύτως νόμιμα διεκδικεί την υπό όρους απόλυσή του, έχοντας εκτίσει το απαιτούμενο από τον νόμο μέρος της ποινής του. Το αιτιολογικό ότι υπάρχει κίνδυνος να επαναλάβει τα «βαρύτατα» εγκλήματά του γίνεται ακόμα πιο εξοργιστικό από τη στιγμή που είναι πασίγνωστο ότι αποφυλακίζονται μια σειρά από αποβράσματα του κοινού ποινικού δικαίου και καταδικασμένοι παιδοβιαστές, δολοφόνοι ανηλίκων, Χρυσαυγίτες και άλλα τέτοια συστημικά μπουμπούκια. Ο αγώνας του Γιάννη Μιχαηλίδη είναι δίκαιος και η μεταχείριση του είναι εκδικητική, αυταρχική και δολοφονική. Στεκόμαστε και θα στεκόμαστε στο πλάι του στον δίκαιο αγώνα του για να ισχύσουν και στην περίπτωσή του οι νόμοι που το ίδιο το αστικό κράτος θεσπίζει, για να εφαρμόζει στη συνέχεια επιλεκτικά και κατά περίπτωση στους ευνοούμενούς του.

Καταγγέλλουμε επίσης απερίφραστα το όργιο καταστολής που εξαπολύθηκε προκειμένου να παρεμποδιστεί η προγραμματισμένη διαδήλωση αλληλεγγύης στον Γ. Μιχαηλίδη. Τα όργανα του «νόμου και της τάξης» βιαιοπράγησαν απρόκλητα και αδιάκριτα με χυδαιολογίες και απειλές, χρησιμοποιώντας κάθε μέσο (κρότου λάμψης, δακρυγόνα, ξυλοδαρμούς, συλλήψεις, προσαγωγές) και παραβιάζοντας ανενδοίαστα τα στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα όσων συγκεντρώθηκαν για να εκφράσουν τη συμπαράστασή τους στον απεργό πείνας.

Τέτοιου είδους αποφάσεις από την πλευρά της δικαιοσύνης θυμίζουν άλλες, μαύρες εποχές και η συνεχής διολίσθηση σε αντιδημοκρατικές, αυταρχικές και βάναυσες πρακτικές είναι ενδεικτική του φόβου που προκαλεί στους κυβερνώντες και στο κράτος η πιθανότητα μιας λαϊκής έκρηξης. Μιας έκρηξης που γίνεται όλο και πιο πιθανή όσο η οικονομική κρίση γονατίζει τον κόσμο της δουλειάς, όσο η ανεργία γιγαντώνεται, όσο η χώρα σημειώνει πρωτιά στους θανάτους από covid, όσο όλη η Ελλάδα καίγεται, όσο η σήψη εξαπλώνεται, όσο η ζωή μας γίνεται όλο και πιο αβίωτη.

Η λαϊκή οργή δεν τιθασεύεται με την καταστολή.

Η πάλη για δημοκρατικά δικαιώματα και για τη ζωή θα συνεχιστεί μέχρι να ανατραπεί η στυγνή και βάρβαρη πολιτική της κυβέρνησης και των παρατρεχάμενών της.

 

Ακόμα ένα μαύρο κεφάλαιο στην ιστορία της εποχής του ιμπεριαλισμού

Και κάπως έτσι η ανθρωπότητα ξεκίνησε εδώ και ενάμιση μήνα να γράφει ένα καινούργιο μαύρο κεφάλαιο στο βιβλίο της πρόσφατης ιστορίας της, αντάξιο πολλών προηγούμενων που έχει γράψει το είδος μας στη διάρκεια της σύντομης ύπαρξής του στον πλανήτη. Ένα κεφάλαιο πραγματικά οργουελικό. Η απαράδεκτη στρατιωτική εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία είναι σίγουρο πως θα έχει μακροπρόθεσμες και βαριές συνέπειες για όλο τον πλανήτη.

Το πώς και πότε θα τελειώσει η σύγκρουση είναι ακόμα άγνωστο. Όσο για την εξέλιξη που όλοι απεύχονται, τη διάχυση της στις γειτονικές χώρες και τη γενίκευσή της σε έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, αυτή θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό και από το αν ο κωμικός (με όλες τις σημασίες της λέξης) αλλά και επικίνδυνος Ζελένσκυ θα καταφέρει τελικά να σύρει, όπως απεγνωσμένα προσπαθεί, το ΝΑΤΟ σε ανοιχτή (και όχι πια συγκαλυμμένη) στρατιωτική εμπλοκή. Οι λαοί, όλοι οι λαοί, έχουν να χάσουν πολλά αν δεν αντιδράσουν τώρα, απαιτώντας να μπει τέλος στην αιματηρή σύγκρουση.

 

Πώς φτάσαμε ως εδώ

Τη διάλυση της ΕΣΣΔ ακολούθησε μια περίοδος πλήρους οικονομικής κατάρρευσης αλλά και εσκεμμένης ταπείνωσης της Ρωσίας εκ μέρους της Δύσης και ειδικά των ΗΠΑ, που αλαζονικά θεώρησαν πως είχαν οριστικά ξεμπερδέψει με τον βασικό ανταγωνιστή τους και είχαν αναδειχτεί σε μοναδική, ηγεμονική και αναμφισβήτητη υπερδύναμη. (Βλ. Φουκουγιάμα και τις θεωρίες περί «τέλους της ιστορίας»). Το δόγμα πάνω στο οποίο στηρίχτηκε η στάση των ΗΠΑ έκτοτε, συνοψίζεται στα λόγια του Πολ Γούλφοβιτς, υφυπουργού Άμυνας του Τζορτζ Μπους, που σε έγγραφο του 1992 ανέφερε:

«Ο πρώτος μας στόχος είναι να αποτρέψουμε την επανεμφάνιση ενός νέου αντιπάλου είστε στο έδαφος της πρώην ΕΣΣΔ είτε αλλού.… Πρόκειται για δεσπόζον ζήτημα που αποτελεί τη βάση μιας στρατηγικής περιφερειακής αμυντικής στρατηγικής και απαιτεί να προσπαθήσουμε να εμποδίσουμε κάθε εχθρική δύναμη να κυριαρχήσει σε μια περιοχή οι πόροι της οποίας, υπό ενιαίο έλεγχο, θα ήταν επαρκείς για να δημιουργήσουν παγκόσμια ισχύ». Με βάση το παραπάνω δόγμα, η Ρωσία, παρά τις περί του αντιθέτου υποσχέσεις και παρά την πλήρη καπιταλιστικοποίησή της, περικυκλώθηκε σταδιακά από ΝΑΤΟϊκές βάσεις, αντιμετωπίζοντας συνεχείς αρνήσεις στις απόπειρές της να ενταχθεί με κάποιο τρόπο σ’ αυτό τον νέο κόσμο.

Περισσότερα...

 

Ένα αντίο για τον Γιώργο

Δημοσιεύουμε πιο κάτω τον τελευταίο αποχαιρετισμό της οργάνωσής μας στον εκλιπόντα σύντροφό μας Γιώργο Ασκητή, όπως εκφωνήθηκε στην κηδεία του από τη σ. Αντωνία Βαφειάδου.


Ο σύντροφος Γιώργος Ασκητής άφησε την τελευταία του πνοή χθες, φεύγοντας από κοντά μας πρόωρα, αναπάντεχα και άδικα. Ήταν παιδί αγροτικής οικογένειας, αγρότης και ο ίδιος. Κοινωνικός, διαλεκτικός και ευθύς, αγέρωχος, τίμιος και ειλικρινής, διέθετε τη στόφα ενός πραγματικού λαϊκού αγωνιστή.

Ταυτίστηκε με τους αγώνες της αγροτιάς και έδωσε το αγωνιστικό παρών σε κάθε μικρό και μεγάλο αγώνα, μέσα από τις γραμμές του ΕΚΚΕ από το 1976, συμμετέχοντας σε όλα τα μετωπικά σχήματα με το ΕΚΚΕ, όπως πρόσφατα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Το ’89 πρωτοστάτησε με τους συγχωριανούς του, ενωμένοι όλοι σαν μια γροθιά, και νίκησαν στον αγώνα για τα νερά των πηγών της Αραβησσού, όταν επιχείρησαν να τα βάλουν στο χέρι οι ιδιώτες και η ΕΥΔΑΘ. Δεν λυπήθηκαν κόπους και θυσίες, ούτε φοβήθηκαν την τρομοκρατία που είχε επιβληθεί σε όλο το χωριό, μέσα στα σπίτια με τα ΜΑΤ, και μέχρι τις αίθουσες των δικαστηρίων.

Από τον ανυποχώρητο αγώνα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση και την περιβαλλοντική καταστροφή της περιοχής, τότε που οι κάτοικοι έδιναν ο ένας στον άλλο ινδιάνικα ονόματα, του έμεινε το «Μοναχό Ελάφι». Έτσι, το παρατσούκλι του πάντα θύμιζε πως ήταν ένας από τους «τρελούς» που απαλλοτρίωσαν τις γεωτρήσεις των εταιρειών. Αυτός ήταν ο Γιώργος. Με τις απαλλοτριώσεις, υπέρ των πολλών. Από αυτούς που τις υλοποίησαν κιόλας μια φορά στη ζωή τους. Επειδή ήταν κομμουνιστής και άνθρωπος των έργων. Και γι’ αυτό ήταν ακόμα πιο ταιριαστή η απόφαση των δικών του να δωρίσουν τα όργανά του.

Έτσι ήταν που ο Γιώργος, το Μοναχό Ελάφι, και όλα τα παλικάρια του χωριού έγιναν σύμβολα του αγώνα για τη γη και το νερό στα κινήματα όλης της Ελλάδας. Ήταν οι εμπνευστές και οι προπομποί για το σύνθημα «Υγεία, παιδεία, ρεύμα και νερό, δεν είναι εμπορεύματα, ανήκουν στο λαό».

Ο Γιώργος συμμετείχε πρωτοπόρα στις αγροτικές κινητοποιήσεις κατά της ΚΑΠ, στα μπλόκα στους δρόμους από τη Νίκαια μέχρι την Πελοπόννησο. Ήταν στην πρώτη γραμμή πολλές φορές σπάζοντας απαγορεύσεις και τρομοκρατία, σε διαδηλώσεις για δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες στις ΔΕΘ, για το Πολυτεχνείο, τις βάσεις, το ΝΑΤΟ. Στην καθημερινότητά του είχε στο νου του την οργανωμένη συλλογική δράση. Νηφάλιος και διαλεκτικός στις συζητήσεις του, με επιχειρήματα, έλεγε καταληκτικά πως έπρεπε να οργανώσουμε το στρατό της κοινωνικής αλλαγής.

Αγαπούσε με πάθος ό,τι έκανε και γι’ αυτό αγαπήθηκε από όσους τον γνώρισαν, ως σύντροφο, ως φίλο, ως συγχωριανό. Θα μας βαραίνει η απουσία του, όλους εμάς που μοιραστήκαμε μαζί του χαρές και λύπες, μα πιο πολύ μοιραστήκαμε τα όνειρά μας για μια ζωή χωρίς εκμετάλλευση, πολέμους και αδικία. Όλους εμάς που συμπορευτήκαμε μαζί του κάτω από τις ίδιες κόκκινες σημαίες για ένα καλύτερο μέλλον, για έναν κόσμο δίκαιο και σοσιαλιστικό.

Θα θέλαμε να εκφράσουμε και τα δικά μας θερμά συγχαρητήρια στους οικείους του για την απόφασή τους να δωρίσουν τα ζωτικά όργανα του συντρόφου μας για να σωθούν κάποιοι συνάνθρωποί μας, επιβεβαιώνοντας το ήθος όλης της οικογένειας.

Σύντροφε, ακριβέ μας Γιώργο.

Είμαστε σήμερα όλοι εδώ για να αποτίσουμε τον ύστατο φόρο τιμής και να σε κατευοδώσουμε στο μεγάλο ταξίδι που ξεκίνησες στην έφοδό σου για τον ουρανό.

Είμαστε εδώ για να σε βεβαιώσουμε ότι θα ζεις για πάντα στις καρδιές μας και στους αγώνες μας. Συμπάσχουμε και εκφράζουμε τα πιο βαθιά μας συλλυπητήρια στην αδελφή σου Χρυσάνθη και στα ανίψια σου, στους συγχωριανούς σου και στους φίλους σου. Κόσμησες στη σύντομη αλλά πλούσια ζωή σου το αγαπημένο σου χωριό, την Αραβησσό.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει, αγαπημένε μας Γιώργο, φίλε και σύντροφε.

Γεια σου Μοναχό Ελάφι με το ωραίο σου τραγούδι και τον περήφανο χορό!

Γεια σου Γιώργο με τα ροδάκινά σου και τον Στάλιν.

Θα αγωνιστούμε να σε δικαιώσουμε.

ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

 

Το ΕΚΚΕ αποχαιρετά με θλίψη τον σύντροφο Γιώργο Ασκητή που έχασε τη μάχη για τη ζωή.

Ο σύντροφος Γιώργος, που έφυγε αδόκητα από κοντά μας, είχε οργανωθεί στο ΕΚΚΕ ήδη από τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Συμμετείχε ενεργά σε όλους του αγώνες του αγροτικού κινήματος της Αραβησσού και του νομού Πέλλας. Πρωτοστάτησε στο κίνημα που αναπτύχθηκε στην Αραβησσό  ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού των πηγών της περιοχής και είχε ως αποκορύφωμα τις πολύμηνες συγκρούσεις επί οικουμενικής κυβέρνησης το 1989. Συμμετείχε ενεργά σε όλα τα μετωπικά σχήματα, στη Μαχόμενη Αριστερά,  στο ΜΕΡΑ και στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Δεν έλλειψε ποτέ από κανέναν αγώνα κι έμεινε σταθερός και πιστός μέχρι το τέλος στις αρχές του μαρξισμού-λενινισμού και της επανάστασης. Ήταν ένας πραγματικά τίμιος, λαϊκός αγωνιστής.

Εκφράζουμε τα θερμά συλλυπητήριά μας στους οικείους του, αλλά και τους συγχαίρουμε για την απόφασή τους να δωρίσουν τα όργανά του, προσφέροντας έτσι ελπίδα και ζωή σε άλλους συνανθρώπους μας.

Σύντροφε Γιώργο, θα ζεις στους αγώνες μας για μια καλύτερη κοινωνία.

 

το νέο site...

  

 [ΑΡΧΕΙΟ: ΠΑΛΙΟ SITE]

 [ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.]

 

 

Θυμόμαστε
το σ. Χρίστο Μπίστη

 

Κυκλοφορεί το Κόκκινο Δελτίο

(τεύχος 13)

σας αρέσει η νέα μας εμφάνιση;