Get Adobe Flash player

Επικαιρότητα

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΤΟΥΡΚΟΥΤ ΚΑΓΙΑ


ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΤΟΥΡΚΟΥΤ ΚΑΓΙΑ

ΝΑ ΕΜΠΟΔΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

 

Το ΕΚΚΕ καταγγέλλει την απόφαση του Άρειου Πάγου να εκδώσει στο τουρκικό κράτος τον αγωνιστή Τουργκούτ Καγιά.

Ο Τουρκούτ Καγιά πέρασε 6 χρόνια σε κελιά τύπου F βιώνοντας την απομόνωση και τα συνεχή βασανιστήρια γιατί το να είσαι κομμουνιστής θεωρείται έγκλημα στην Τουρκία. Εάν το ελληνικό κίνημα δε δώσει όλες του τις δυνάμεις, ώστε να αποτραπεί η έκδοσή του, η ζωή του αγωνιστή θα βρεθεί σε θανάσιμο κίνδυνο. Ήδη έχει ξεκινήσει απεργία πείνας που είναι το ύστατο μέσο αντίστασης εφαρμογής αυτής της απαράδεκτης απόφασης.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ  συνεχίζει την αγαστή συνεργασία με το φασιστικό κράτος της Τουρκίας που θεμελιώθηκε από την κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά. Τα τελευταία χρόνια είναι πολύ συχνές οι συλλήψεις αγωνιστών τουρκικών αριστερών οργανώσεων, ο κίνδυνος της έκδοσής τους, ο φόβος για απαγωγές -άλλωστε ας μην ξεχνάμε την απαγωγή του Μπουλούτ Γιαϊλά στο κέντρο της Αθήνας, ο διασκορπισμός τους σε διάφορες ελληνικές φυλακές με αποτέλεσμα να δυσχεραίνεται η επικοινωνία μεταξύ τους και η επικοινωνία με τους συνηγόρους τους. Ενώ σε αυτούς τους ανθρώπους θα έπρεπε να χορηγείται αμέσως πολιτικό άσυλο για να προστατευθεί η ζωή τους, ζουν σε ένα καθεστώς συνεχούς ομηρείας όπως αποδεικνύει το γεγονός ότι ξεκινούν εκ νέου διαδικασίες για την έκδοση του ενός από τους 9 Τούρκους αγωνιστές που συνελήφθησαν πριν την επίσκεψη του Ερντογάν, αν και είχε απορριφθεί το αίτημα για έκδοσή του. Φυσικά, παρόμοια κατάσταση επικρατεί σε όλη τη «δημοκρατική» Ευρώπη.

H φτωχοποίηση, η λιτότητα και η καταστολή είναι όψεις του ίδιου νομίσματος. Η τρομοκράτηση και η φίμωση οποιουδήποτε υψώνει τη φωνή του ενάντια στον καπιταλισμό, τον ιμπεριαλισμό και τον φασισμό αποτελεί στρατηγικό στόχο του ελληνικού κράτους, της ΕΕ και των υπερατλαντικών συμμάχων τους. Νομίζουν ότι θα μας τρομοκρατήσουν με τη συνεχή παραβίαση των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με την αυταρχικοποίηση των νόμων και τους τρομονόμους. Είναι γελασμένοι. Δε μας φοβίζουν, μας εξοργίζουν.

Είναι στοιχειώδες καθήκον του κάθε αντικαπιταλιστή, αντιιμπεριαλιστή, αντιφασίστα και διεθνιστή να σταθεί στο πλευρό του Τουρκούτ Καγιά και όσων κινδυνεύουν με έκδοση στο φασιστικό καθεστώς της Τουρκίας. Πρέπει να εμποδίσουμε το έγκλημα που πάει να διαπραχθεί από το ελληνικό κράτος με την έμπρακτη αλληλεγγύη μας.

 

Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, ούτε όμως τα μέσα αγιάζουν το σκοπό

Η 30/5 δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως business as usual γιατί δεν είναι καν μια ακόμα απεργία-ντουφεκιά από εκείνες στις οποίες μας έχει συνηθίσει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Πρόκειται για ποιοτική αναβάθμιση της αντεργατικής πολιτικής των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, ώστε να μετατρέψουν το εργατικό κίνημα και την απεργία από όπλο των εργαζομένων σε δύναμη επιβολής των συμφερόντων της εργοδοσίας και του κεφαλαίου.

Πρόκειται για μια επιθετική κίνηση από μεριάς των εργοδοτών, που παίρνουν την πρωτοβουλία και συνεχίζουν την πολυεπίπεδη επίθεσή τους στρατολογώντας με τρόπο ενεργητικό την πουλημένη συνδικαλιστική ηγεσία. Όσο κι αν ξάφνιασε και διχάζει το εργατικό κίνημα, η προκήρυξη αυτής της ψευτοαπεργίας, ήταν μια λογική συνέχεια της μέχρι τώρα πορείας της ταξικής πάλης. Αποτυπώνει το μέγεθος της στρατηγικής ήττας -για την ώρα- του εργατικού κινήματος. Η «κοινωνική συμμαχία» των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ με τους βιομήχανους, τους μεγαλέμπορους και τα ανώτερα στρώματα των «επιστημόνων» έρχεται ως συνέχεια του ξεπουλήματος του αγώνα ενάντια στην αντιαπεργιακή/αντισυνδικαλιστική νομοθεσία και τόσων ακόμα προηγούμενων αγώνων, ως συνέχεια του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα του 2015 και του ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ.

Περισσότερα...

 

Αφιέρωμα: Ο Μάης του '68, 50 χρόνια μετά #6

«Οι Νέοι Παρτιζάνοι»

Ο ύμνος της Προλεταριακής Αριστεράς.

Ακούστε τη φωνή μας
Που υψώνεται από τα εργοστάσια,

Την προλεταριακή μας φωνή
Που λέει βαρεθήκαμε.

Περισσότερα...

 

Αφιέρωμα: Ο Μάης του '68, 50 χρόνια μετά #5

«LeMaoistes»

Μπορεί η εξέγερση του Μάη του ’68 να ήταν ένα σημείο τομή για την επαναστατική αριστερά (και όχι μόνο), μεγάλο όμως ενδιαφέρον παρουσιάζει και η πορεία του μ-λ κινήματος στη Γαλλία πριν, στη διάρκεια και μετά την εξέγερση αυτή. Σ’ αυτό το κίνημα, και ιδιαίτερα στη μαοϊκή του συνιστώσα, θα αναφερθούμε στη συνέχεια. 

Πέρα από τις ομοιότητες στη δημιουργία και ανάπτυξη των μαοϊκών οργανώσεων της Γαλλίας (οι οποίες κάποια στιγμή, το 1977, είχαν φτάσει σε αριθμό τις 21) με αυτές του υπόλοιπου κόσμου, υπήρξε και μια πολύ σημαντική γαλλική ιδιομορφία με τη λειτουργία των λεγόμενων «αντι-ιεραρχικών» οργανώσεων παράλληλα με τις «ιεραρχικές» οργανώσεις (τα κατά Λένιν «κόμματα νέου τύπου»), οι οποίες δεν διέφεραν μεταξύ τους μόνο στο οργανωτικό ζήτημα. Στη Γαλλία οι πρώτες ονομάζονταν Μαρξιστικές Λενινιστικές και οι δεύτερες Μαοϊκές (δεν είχε ακόμα δημιουργηθεί το σχίσμα Κίνας – Αλβανίας). Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή.

Περισσότερα...

 

Αφιέρωμα: Ο Μάης του '68, 50 χρόνια μετά #4

Από την εφημερίδα Η Υπόθεση του Λαού (La Cause du Peuple) Νο 8, 2 Ιουνίου 1968.

Σταματήστε τους συνθηκολόγους!

 

Πριν από 100 χρόνια η γαλλική εργατική τάξη ξεσηκώθηκε ενάντια στην αστική: ήταν η Κομμούνα. Ενάντια στη φτώχεια και για την ελευθερία, τα όπλα των Παριζιάνων εργατών απέκρουσαν τις επιθέσεις της αστικής τάξης. Αγωνίστηκαν για να ανατρέψουν τη δικτατορική εξουσία των αφεντικών. Ξεσηκώθηκαν για να εξαπολύσουν επίθεση στον ουρανό. Το Παρίσι ήταν η πρώτη πόλη που απελευθερώθηκε από το προλεταριάτο: οι αστοί εκδιώχτηκαν από αυτήν.

Περισσότερα...

 

Αφιέρωμα: Ο Μάης του '68, 50 χρόνια μετά #3

Προκήρυξη της Ένωσης Νέων Κομμουνιστών (Μαρξιστών-Λενινιστών) (UJCML) της 4 Μάη του ’68.

 

ΖΗΤΩ ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ
ΤΗΣ ΝΑΝΤΕΡ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΡΙΣΙΟΥ!

ΖΗΤΩ Η ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΒΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

Εδώ και πάνω από ένα χρόνο, ένας αυξανόμενος αριθμός φοιτητών και νέων εξεγείρονται και αγωνίζονται ενάντια στην αστική τάξη. Οι φοιτητές της Ναντέρ έπαιξαν σ’ αυτή την εξέγερση ρόλο πρωτοπορίας.

Όλες οι κατασταλτικές δυνάμεις της αστικής τάξης κινητοποιήθηκαν για να συντρίψουν αυτό το κίνημα· χρησιμοποίησαν τον τύπο, τις φασιστικές συμμορίες, τον εκφοβισμό από την πανεπιστημιακή διοίκηση, τις συλλήψεις και τέλος την επίθεση τεράστιων αστυνομικών δυνάμεων.

Περισσότερα...

 

Αφιέρωμα: Ο Μάης του '68, 50 χρόνια μετά #2

To χρονικό των γεγονότων

 

 1967.

Μπροστά στην εκρηκτική αύξηση του αριθ­μού των φοιτητών, εισαγωγή του σχεδί­ου Φουσέ για τον περιορισμό των εισακτέ­ων και για τη βελτίωση της «αποτελεσματικότητας» στα πανεπιστήμια. Στο Πανεπιστήμιο της Ναντέρ, έξω απ’ το Παρίσι, όπου στοιβάζονται φοιτητές απ’ τα κατώτερα στρώματα, πραγματοποιείται το Νοέμβρη 10ήμερη απεργία με αφετηρία τα τμήματα κοινωνιολογίας. 10.000 φοιτητές και διδάσκοντες παρεμποδίζουν τη λειτουργία του Πανεπιστημίου.

Περισσότερα...

 

Αφιέρωμα: Ο Μάης του '68, 50 χρόνια μετά #1

Τρομάζει ακόμα τους αστούς 

εμπνέει τους εργαζόμενους και τη νεολαία

Τον περασμένο μήνα η Γαλλία έζησε κάποιες από τις πιο έντονες φοιτητικές κινητοποιήσεις των τελευταίων ετών. Η κατάσταση έγινε ακόμα πιο έκρυθμη όταν στο χορό μπήκαν και οι εργαζόμενοι στους σιδηροδρόμους, οι οδοκαθαριστές, οι εργαζόμενοι στην ενέργεια κλπ. Το φάντασμα του Μάη του ’68, φάνηκε σε πολλούς να ζωντανεύει 50 χρόνια μετά

Περισσότερα...

 

Για την 4η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ


 ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ! 


Η 4η Συνδιάσκεψη της  ΑΝΤΑΡΣΥΑ πραγματοποιείται σε μια περίοδο όπου η κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού συνεχίζεται, ενώ παράλληλα εντείνεται η επίθεση ενάντια στην εργατική τάξη και τους λαούς. Παρά την κάποια πρόσκαιρη αναιμική ανάπτυξη, δεν δείχνει σημάδια υποχώρησης: το παγκόσμιο χρέος εκτινάσσεται, το αμερικάνικο δημόσιο χρέος βρίσκεται στα $20 τρις και μαζί με το ιδιωτικό ξεπερνά τα $68 τρις, ενώ την ίδια ώρα είμαστε στα πρόθυρα ενός εμπορικού πολέμου μεταξύ ΗΠΑ-ΕΕ-Κίνας. Ταυτόχρονα, οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι: το 2017 το 82% του συνολικού παγκόσμιου πλούτου συγκεντρώθηκε στα χέρια του πλουσιότερου 1%! Έτσι, όσο κι αν η κυβέρνηση θέλει να μας πείσει ότι γυρίζουμε στην «κανονικότητα», μετά το 3ο διαφαίνεται και 4ο μνημόνιο, καθώς και παραπέρα κανιβαλική επίθεση στον κόσμο της δουλειάς, με τα αιματηρά πλεονάσματα των μνημονιακών κυβερνήσεων, με νέες θυσίες και περικοπές μέχρι το 2060 και βλέπουμε…

Η κατάσταση αυτή προκαλεί την κλιμάκωση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, τις πραξικοπηματικές επεμβάσεις και τις στρατιωτικές αναμετρήσεις, την ανεξέλεγκτη προσφυγική κρίση που παίρνει διαστάσεις τραγωδίας, την όλο και πιο βαθιά απονομιμοποίηση των ιμπεριαλιστικών συνασπισμών και ολοκληρώσεων -όπως η Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ- αλλά και των πολιτικών συστημάτων που στηρίζονται σ’ αυτούς και τους υπηρετούν. Το σύστημα, σε σήψη και αδιέξοδο, αναβιώνει φασιστικές αναζητήσεις αλλά γνωρίζει κaι αγωνιστικά ξεσπάσματα.

Στην Ελλάδα έχουμε την ολοκληρωτική υποταγή του ΣΥΡΙΖΑ, μαζί με το σύνολο των αστικών κομμάτων, στα κελεύσματα της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και της ντόπιας παρασιτικής ολιγαρχίας. Από την άλλη, η «αριστερή» στα λόγια και δεξιά στην πράξη πολιτική του λεγόμενου ΚΚΕ, όχι μόνο δεν αποτελεί διέξοδο, αλλά και γίνεται εμπόδιο για την ανάπτυξη και ανασυγκρότηση του κινήματος σε επαναστατική κατεύθυνση. Όπως και η ηγεσία της ΛΑΕ, η οποία δεν έχει ξεκόψει από τις ρεφορμιστικές ρίζες της και τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό. Η εντεινόμενη αναξιοπιστία του πολιτικού συστήματος δημιουργεί και εδώ συνθήκες για ακροδεξιές αναδιπλώσεις αλλά και για αριστερές αναζητήσεις.

Η  ΑΝΤΑΡΣΥΑ από την πρώτη στιγμή αντιπαρατέθηκε στην απατηλή φιλοΕΕ αστική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, για να δικαιωθεί απόλυτα. Οι υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για ικανοποίηση των λαϊκών αιτημάτων χωρίς «ούτε ρήξη, ούτε υποταγή», διαψεύστηκαν ολοκληρωτικά, καταλήγοντας σε συμβιβασμό και ενσωμάτωση στο κυρίαρχο πολιτικό σύστημα. Μέσα από αγωνιστικές πρωτοβουλίες και πολιτικές επιλογές είναι που η  ΑΝΤΑΡΣΥΑ παγιώνει τη θέση της ως αναγνωρίσιμου πόλου της Αριστεράς, σημαντικότερης κατάχτησης των επαναστατικών δυνάμεων από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Ενός πόλου ενότητας και πάλης για τη μεγάλη εργατική και λαϊκή πλειοψηφία, αλλά και για όλες τις αγωνιστικές αναζητήσεις της Αριστεράς, με κόκκινη γραμμή την αναγνώριση της κύριας αντίθεσης της περιόδου και του επαναστατικού δρόμου για την επίλυσή της υπέρ των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων.

Σήμερα, με την όξυνση των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων στην περιοχή, με τον ορατό κίνδυνο μιας ελληνοτουρκικής πολεμικής σύγκρουσης, τη συνέχιση του προσφυγικού δράματος, τις μαζικές –αλλά ασυντόνιστες– αγωνιστικές και λαϊκές αντιδράσεις που έχει προκαλέσει η προσπάθεια εφαρμογής των δεσμεύσεων των μνημονίων, στο ασφαλιστικό, στο φορολογικό, στις ιδιωτικοποιήσεις, η πολιτική κρίση του συστήματος βαθαίνει. Μια πολιτική κρίση με νέες και οδυνηρές για το λαό συνέπειες, που μόνο η κλιμάκωση των αντιιμπεριαλιστικών και αντικαπιταλιστικών αγώνων ενός οργανωμένου λαϊκού κινήματος θα μπορούσε να αποτρέψει.

Περισσότερα...

 

το νέο site...

 Για πρόσβαση στο παλιό site του Ε.Κ.Κ.Ε. πατήστε εδώ.

 


Κυκλοφορεί το Κόκκινο Δελτίο

(τεύχος 13)

 

 

Θυμόμαστε
το σ. Χρίστο Μπίστη

σας αρέσει η νέα μας εμφάνιση;